Kącik z książkami

Nowe przygody Bolka i Lolka

2012-02-29T23:55:00.001+01:00

Autorzy: Wojciech Bonowicz, Grzegorz Gortat, Ewa Karwan-Jastrzębska, Joanna Olech, Anna Onichimowska, Michał Rusinek, Wojciech Widtak, Maciej Wojtyszko
Tytuł: Nowe przygody Bolka i Lolka
Ilustracje: Mobile Wings
Wydawnictwo: Znak Emotikon
Rok wydania: 2011

Pamiętam, że jak byłam dzieckiem, to nie siedziałam ciągle przed komputerem, bo wtedy jeszcze nie był on tak popularny. Wraz z innymi dziećmi spędzaliśmy całe dnie na podwórku, ganiając się w berka, grając w chowanego, skacząc w gumki, latając po drzewach, wymyślając różne akcje i misje. Nie raz wracałam do domu z poobijanymi kolanami i podartymi portkami. Przygoda- to było hasło, które pobudzało wyobraźnię. Dlaczego o tym wspominam?
Pamiętacie dwóch braci? Jeden z nich szczupły, wysoki, w czerwonych szortach i żółtej bluzie, a drugi niższy, pulchniejszy w fioletowych spodniach na szelkach i białym podkoszulku. Tak, tak, mam na myśli Bolka i Lolka, łobuzów, którzy mieli niesamowicie rozwiniętą wyobraźnię i ciągle pakowali się w jakieś tarapaty. A wiadomo, jak kłopoty, to i przygoda. Nie ma co ukrywać, że większość moich kolegów z podwórkowej bandy im zazdrościła, ale nie traktowaliśmy ich jak bohaterów. Twórca i pomysłodawca animowanego serialu o przygodach Bolka i Lolka stworzył bowiem uniwersalne portrety najzwyklejszych na świecie młodych poszukiwaczy przygód. Dlatego ich lubiliśmy, bo to byli po prostu nasi kumple.
My już dorośliśmy, a Bolek i Lolek nadal pozostali dwojgiem urwisów, którym w głowie roi się od pomysłów na spędzanie wolnego czasu. Przekonać się o tym możemy zaglądając do „Nowych przygód Bolka i Lolka", które ukazały się nakładem wydawnictwa Znak.
Ośmiu autorów i dziesięć historii (Joanna Olech i Ewa Karwan-Jastrzębska napisały po dwa opowiadania), w których chłopcy mierzą się z wiklinowym potworem, odwiedzają nawiedzony dom, poznają swojego internetowego kolegę, który okazuje się wampirem, albo odkrywają podczas remontu dziwne malowidła, które zachowały się na ścianach pod tapetami. W każdej niemal opowieści pojawia się jakiś stwór lub tajemnica do wyjaśnienia. Niektóre z historii przyprawiają o gęsią skórkę, ale na szczęście nasi bohaterowie są nieustraszeni i potrafią się wykaraskać z najgorszych kłopotów. A to dlatego ,że jeden za drugiego jest gotów stanąć murem. Fakt, że chłopcy ciągle się kłócą, dogryzają sobie nawzajem, ale w obliczu niebezpieczeństwa zawsze mogą na siebie liczyć.
Każdy z pisarzy zaproszonych do książki to indywidualista, stąd opowiadania różnią się stylem, ale to co je łączy to lekka nutka moralizatorstwa, nie ma w nim jednak nic z natręctwa typowych bajek dla dzieci. Autorzy nowych przygód dwóch braci pokazują, jakie zagrożenia może nieść internetowe uzależnienie, zachłanność i nieuczciwość. Zabierają młodego czytelnika do świata, w którym solidarność i lojalność są najważniejsze. Przy tym udowadniają, że największym skarbem jaki posiadamy to nasza wyobraźnia, bo to ona właśnie sprawia, że świat nabiera kolorów.

O zgęstce, kubku i ciekawej dyskusji

2012-02-26T10:02:00.002+01:00

Znowu mnie dopadła zgęstka czasowa. Dlatego wybaczcie mi, ale moja aktywność blogowa zminimalizuje się do zera.

Od czwartku pakuję klamoty. W pokoju zrobiło się tak pusto, że aż echo słychać. Nawet nie wiedziałam,że mam tyle rzeczy, choć większość pudeł zajmują książki. Dzisiaj to wszystko wyląduje w nowym domeczku. Ostatecznie przeprowadzę się dopiero w przyszłym tygodniu.

A wczoraj odwiedzili mnie Dragonella z Hipciem. Posnuliśmy się po wietrznym Wrocławiu, wytropiliśmy kilkoro krasnoludków. I dostałam prezent. No powiem wam,że czegoś takiego nie widziałam. Taki niby zwykły, zielony kubek. Obracam, patrzę...oooo, taki niby zwykły, zielony kubek ... z niezwykłą grafiką. A grafika już Wam znana- to zdjęcie, które Ada zaprojektowała dla mnie na urodziny:

Ale to jeszcze nic! Bajer polega na tym, że jak zalewam coś, co w tym kubeczku (niby zwykłym, zielonym, z niezwykłą grafiką) mam zamiar sobie przyrządzić- on się robi nagle biały, a zdjęcie nabiera kolorów! Tylko ucho pozostaje zielone!

Dragonella i Hipcio przejęli się moją historią ze stłuczonym ulubionym kubeczkiem do kawy i przywieźli mi to zmieniające kolory cudo :).

Dziękuje Wam baaardzo i wiecie- jak co to jeszcze wiele krasnoludków we Wrocławiu czeka na Wasz przyjazd i sesję zdjęciową :).

A na koniec zapraszam do przeczytania podsumowania niezwykle ciekawej dyskusji, która pojawiła się na blogu Agnieszki Tatery. Temat dla każdego kto prowadzi literackiego bloga. Rozsyłąjcie zatem wici po swoich zaprzyjaźnionych blogach.

Jean Hatzfeld "Sezon maczet"

2012-02-24T20:14:00.000+01:00

Autor: Jean Hatzfeld
Tytuł: Sezon maczet
Przekład:Jacek Giszczak
Wydawnictwo: Czarne
Rok wydania: 2012

„ Nikt nie może wyznać całej przykrej prawdy, ani teraz, ani nigdy później (...) Na wzgórzach czy w więzieniu prawda objawia się po części wszystkim uczestnikom. Ocalali dysponują największą, bo najwięcej wycierpieli, to normalne. Żony Tutsi, które przeżyły, zagraniczni reporterzy, żołnierze mają swoją część. Ale jeśli zabraknie części prawdy ze strony winowajców, różne wieści o rzeziach będą krążyć bez końca. Winowajcy wiedzą więcej, niż wynika z ich ujawnionych wspomnień, więcej niż powiedzieli o przebiegu zdarzeń, kryją wiele sekretów w duszy”. Hatzfeld chce dotrzeć do tych sekretów, próbuje odkryć wstrząsającą prawdę, zagląda w oczy dziesięciorgu mordercom, bandzie z Kibungo, którzy decydują się mówić. Są wśród nich nauczyciel, żołnierz, dowódca interahamwe , młody chłopak, który marzył o karierze piłkarskiej i zwykli rolnicy. Nie jest łatwo uzyskać świadectwa zabójców, osadzeni w więzieniu w Rilimie Hutu narzucają zasady, według których będą się odbywały rozmowy.

Do przeczytania całego tekstu zapraszam na stronę e-czaskultury.

Top 10- muzyczni idole

2012-02-20T20:48:00.000+01:00

Tym razem Kreatywna propozycja top 10 jest dla mnie baaardzo trudna. Książki to ogromna część mojego życia, drugą częścią jest muzyka. Wprawdzie nie mam pamięci do tytułów piosenek, dat powstania zespołów, wydawanych płyt, nawet czasami nie pamiętam nazwy bandu, który mnie zachwycił. Muzycznie jest u mnie bardzo różnie. Mam chwilowe fascynacje i jak mnie taka złapie to potrafię męczyć coś przez kilka miesięcy, a później odstawić na półkę na kilka lat. Są jednak takie zespoły, które na stałe i niezmiennie zamieszkały w mej głowie i w duszy. Na pewno jest ich więcej niż 10, ale cóż- zasady top 10 są twarde, więc spróbuję wybrać tylko dyszkę (kolejność jest nieistotna).

1. Strachy na Lachy

Od nich sie zaczęła moja przygoda z tekstami Krzysztofa "Grabaża" Grabowskiego. Jestem polonistką i bardzo dużą wagę przywiązuje do tekstów piosenek. Grabaż według mnie jest jednym z najlepszych tekściarzy w Polsce. I możecie mi nie wierzyć, ale jak Strachy zaczęły być popularne- nie znosiłam ich. Moja współlokatorka non - stop włączała BTW (mamy tylko siebie) i jak słyszałam to setny raz- miałam wymiotny odruch. A potem...Jak mnie rąbnęło to ino raz. I do dziś trzyma. Grabaż nauczył mnie szacunku dla artystów dlatego wszystkie płyty Strachów i Pidżamy Porno kupuje- nie ściągam z neta. Śmiało rzec mogę, że kocham ten zespół całym swym serduchem - za koncerty, za energię, którą od nich otrzymuję, za werbalizacje tego, co mi po głowie chodzi, a czego nie potrafię wypowiedzieć.
2. Pidżama Porno

Po Strachach musiałam trafić na Pidżamę i to była spóźniona miłość, bo akurat w roku, w którym "odkryłam" PP, Grabaż zawieszał działalność zespołu. To był mój pierwszy i zapowiadało się na to, że ostatni koncert. Na szczęście PP raz do roku się reaktywuje. PP mimo, że stworzył ją Grabaż, jest zupełnie inną energią niż Strachy. W moim odczuciu jest bardziej poważna (choć ostatnia płyta Strachów wcale lekką nie jest), dojrzała i muzycznie mocniejsza. Tekstowo- tak jak Strachy- bezkonkurencyjna.
3. Hey i Kasia Nosowska

Kocham starego Heya i kocham nowego Heya, kocham solowy projekt Nosowskiej. Kasia jest drugą osobą, której teksty wbijają mnie w fotel. Heya słucham zawsze jak mnie łapie jakiś melancholiczny nastrój- to mój lek na szarości. Koncerty Heya to dla mnie zawsze emocjonalna jazda. Kasia ujmuje mnie swoją skromnością i statycznością. Tylko, że tu wkrada się paradoks- Kasia na scenie nie wykonuje żadnych ruchów, ale jej twarz, głos mają w sobie tyle ekspresji, że ciary człowieka przechodzą.
4. Hurt

Hmmmm, dziwnie mi się myśli o Maćku Kurowickim w kategoriach idola. Ja po prostu chłopaków z Hurtu lubię, tak najzwyczajniej na świecie. Długo nie mogłam się do nich przekonać, bo jak już wcześniej wspomniałam, dużą wagę przywiązuje do tekstów, a nie oszukujmy się- teksty Hurtu nie są wybitne, ale trafiają w ucho. To za co cenię Hurciaków to przede wszystkim koncerty. Chłopaki świetnie się rozumieją, widać, że dobrze się bawią, a do tego potrafią jeszcze zarazić energią publiczność. I mają szacunek dla swoich fanów.
5. Publish the quest

Energiczne chłopaki z Seattle zakręcili mi w głowie totalnie. Ich płyty to mieszanka ska, folku, popu, reagge, bluesa i rocka. Poznałam ich na koncercie Nneki, grali jako support. Czekam na trasę- obiecali, że odwiedzą Polskę.
6. The Doors

Jim Morrison- moja fascynacja z liceum. Gdy mam ochotę na trochę metafizycznych klimatów i psychodelii- włączam Doorsów. Organki Raya Manzarka w połączeniu z niskim głosem Jima wprawiają mnie w trans. To muzyka, która otwiera drzwi percepcji.
7. Maria Peszek

Jej płyty to opowieści. Lubię poczucie humoru Marysi, lubię jej werbalne wygibańce, ta muzyka to pulsujący wulkan emocji i erotyzmu. Lubię, ale tylko na płytach. Na koncercie nie zrobiła na mnie wrażenia- była za wulgarna.
8. Limp Bizkit

Czasami potrzebuje mocniejszego kopa. Zawsze, jak jestem wkurzona i mam nastrój, że lepiej nie podchodzić, bo toczę pianę z ust, włączam Limp Bizkit na full i wydzieram się wniebogłosy.
9. Grzegorz Turnau

Lubię tego krakusa, bo jest do szpiku kości liryczny. Uwielbiam głos Turnaua, teksty, pianino. Czasami potrzebne jest wyciszenie i wtedy włączam Grzesia.
10. Maryla Rodowicz

No dobra, śmiejcie się, ale już tłumaczę o co chodzi. Może "idol" to za duże słowo, ale lubię Rodowiczkę za piosenki Osieckiej i tylko w takim wydaniu ją mogę słuchać.

Macie na pewno swoje muzyczne fascynacje. Podzielcie się :).

Ostatki

2012-02-19T19:30:00.002+01:00

Jezusicku, jak mnie bolą wszystkie gnaty... Tak to jest, jak ma się długi koncertowy odwyk, a później się szaleje. A szalało się szalało :).

W piątek, jak już w poprzednim poście wspominałam, pojechałam na koncerty Lao Che, Voo Voo i Lecha Janerki. Myślałam, że sobie poskaczę, świeżutkim irokezikiem zarzucę (prosto od fryzjera), a tu taaaakie rozczarowanie... Chłopaki z Lao kompletnie nie potrafili się zgrać na scenie. Spięty (wokalista) był chyba w innej rzeczywistości, zapominał tekstu, a kontakt z publicznością gdzieś się zawieruszył (tak jak pamięć Spiętego). Nie podobały mi się aranżacje, nie podobała mi się set lista, podsumowując- nuuuda.
Za to Voo Voo dało czadu. Wpuśćcie na scenę Mateusza Pospieszalskiego z saksofonem, dajcie mu jeszcze mikrofon, by sobie do niego podśpiewywał i macie sposób na napełnienie swych akumulatorków pozytywną energią. Dla mnie zespół Voo Voo to przede wszystkim Pospieszalski. Facet jest nie tylko zwierzęciem scenicznym, ale świetnym muzykiem- saksofon i on to jedno. Waglewski (wokalista) jest jakby nieco w tyle, choć na gitarze wymiata, że dech w piersiach zapiera. Publiczność została wciągnięta do wspólnej zabawy na powtarzanie za artystami coraz to bardziej skomplikowanych sekwencji wokalnych. Było wesoło, było jazzowo, funkowo, a na końcu chłopaki dowalili tak rockowym brzmieniem, że mimo późnej już pory i zmęczenia- oczka mi się rozszerzyły, a stópki samie powędrowały pod scenę w celu podrygiwania.
A na deser wrocławski artysta- Lech Janerka. Czekałam na ten koncert, ale zmęczenie mnie dopadło takie, że pozostał on w jakiejś onirycznej przestrzeni. Siedziałam i starałam się słuchać, wyłapywać dźwięki, słowa, ale po pół godzinnych wysiłkach dałam za wygraną i wróciłam do domu.

A w sobotę...Ech, co to był za wieczór! Katowicki Spodek. Rockowy festiwal "Odjazdy". Pojechałam tam dla dwóch zespołów- Heya i Pidżamy Porno.
Co tu dużo pisać- było powerowo! Wprawdzie koncert Heya był przepełniony balladami i utworami z nowej płyty, ale jak usłyszałam Luli Lali, Schizophrenic Family i Teksańskiego- poszłam w tany. Kasia, jak zwykle, ujęła publiczność swoją skromnością i słynnym : "No, dziękujemy bardzo" po każdym utworze.

I przyszedł wreszcie czas na Pidżamę. Musze przyznać, że Grabaż z ekipą byli w formie i chyba humory dopisywały. Set lista zaspokoiła moje muzyczne zachciewajki. Było me ukochane Bułgarskie Centrum Chujozy, Generacja, Wirtualni Chłopcy, Ezoteryczny Poznań, Gloria, Do nieba wzięci, Koka Koka, Pryszcze, Taksówki, Kotów kat, Brudna forsa, Marchef w butonierce, Bal u senatora 93. Grabaż zrobił prezent publiczności, zaśpiewał Wytrzepanego ze styropianu, utwór, którego nie lubi śpiewać na koncertach, ale czego się nie robi dla ukochanych fanów. A fani też dłużni nie pozostali i podczas Nikt tak pięknie nie mówi prawie cały Spodek usiadł.
Była moc, prawie półtorej godziny dobrego pidżamowego grania. Jednym słowem- ostatki miałam zapidżamiste, a Wy?

Mały dylemat i małe radości

2012-02-15T20:08:00.001+01:00

Zapowiada się upojny weekend.
W piątek we Wrocławiu w Hali Ludowej zostanie otwarte Centrum Poznawcze- stała multimedialna wystawa poświęcona historii Hali Ludowej. Wydarzenie uświetnią koncerty Lao Che, Lecha Janerki i Voo Voo. Punktem kulminacyjnym ma być video-mapping, który o godzinie 1:00 będzie wyświetlony pod kopułą. Organizatorzy obiecują jeszcze wiele atrakcji m.in. teatry uliczne i zwiedzanie wyremontowanej Hali. A ponieważ jakoś mnie szczęście nie opuszcza - wygrałam wejściówkę :). A jak już wygrałam, to polezę, a co mi tam...Wszakże mam wcześniej umówionego fryzjera, a ostatnio siedziałam u niego TRZY godziny, ale jak chce się mieć taki kolor, to trzeba siedzieć z jakimiś pięcioma tysiącami mazi na włosach. Ale przecież nie muszę być punktualne, a wyglądać jakoś trzeba. Zarosłam już straszliwie, a w sobotę kolejne koncerty.

Tak, jadę do Katowic na Odjazdy. Będzie Hey i Pidżama Porno (poza tym jeszcze Acid Drinkers, CKOD,Koniec Świata i Armia). Już wyczyściłam moje różowe glanciki.

A żeby dopieścić me koncertowe ego, zakupiłam bilet na koncert, o którym już od dawna marzyłam. Tak moi Kochani, 27.07. jadę do Warszawy na Red Hot Chili Peppers :)))).

A teraz mam dylemat. Sprawa jest poważna. Kochany Pan Kurier przytachał mi dziś dwóch Mironów, za których bardzo dziękuję wydawnictwu Znak.

I patrzę na jednego- chcę czytać. Patrzę na drugiego- też chcę czytać. Wprawdzie dwoje oczu mam, ale jeszcze nie posiadłam umiejętności czytania jednym jednaj, a drugim drugiej książki. Ech. Siedzę tak, patrzę na dwóch Mironów, wsadzam nosa między okładki i...no nie wiem, nie wiem...

Acha- bo mi gdzieś umknęło- dziękuję za wszystkie propozycje imion dla mego blogowego kota. Podjęłam decyzję, a w sumie samo się to imię do kota przyczepiło i stanęło na Łajzie.

Magdalena Samozwaniec "Tylko dla dziewcząt"

2012-02-14T08:34:00.000+01:00

Autorka: Magdalena Samozwaniec
Tytuł: Tylko dla dziewcząt
Wydawnictwo: W.A.B.
Seria: z drzewem
Rok wydania: 2012 (wydanie IV)

Pisarka, Pierwsza Dama Polskiej Satyry, córka Wojciecha Kossaka i siostra Lilusi, czyli Marii Pawlikowskiej - Jasnorzewskiej, kobieta roztrzepana, bałaganiara, niezrównana ironistka i baczna obserwatorka. Jej książki skrzą się dowcipem i subtelną złośliwością w przeciwieństwie do lirycznej twórczości jej ukochanej siostry. Dwa charaktery, dwa bieguny.

Magdalena Samozwaniec, bo to właśnie o niej mowa, zadebiutowała powieścią „Na ustach grzechu", która była parodią „Trędowatej". Już w tej książce czytelnik może zauważyć charakterystyczne cechy twórczości autorki „Kartek z pamiętnika młodej mężatki"- wykorzystywanie konwencji satyrycznej do komentowania rzeczywistości, subtelną uszczypliwość połączoną z komizmem wykorzystywanym na różnych poziomach tekstowych.

Od jakiegoś czasu wydawnictwo W.A.B. zaczęło wznawiać książki Magdaleny Samozwaniec. Niedawno na rynku księgarskim ukazał się zbiór tekstów „Tylko dla dziewcząt", choć tytuł powinien raczej brzmieć „Dla młodych panien przestróg i porad kilka, co by męża sobie odpowiedniego znaleźć mogły".

Jeśli więc moja droga panno chcesz się dowiedzieć, jak sprawdzić czy twój luby świata poza tobą nie widzi, albo dlaczego chłopcy zagraniczni wcale nie są lepsi od naszych - ten podręcznik jest dla ciebie. Znajdziesz tu również porady dotyczące mody oraz dowiesz się na co zwracać uwagę przy doborze męża. Poznasz również fortele, które stosują rodzice, by skutecznie zniechęcić przyszłego zięcia, gdy ów nie przypadnie im do gustu. Poza tym poznasz kilka prawd o przyjaźni kobiecej oraz o pożyczaniu garderoby. Do tego będziesz miała okazję przekonać się na jakie frazesy wyrywają pospolici podrywacze takie niewinne panny, jaką niewątpliwie jesteś i ty.

Pod tymi poradami przekorna Magdalena Samozwaniec ukrywa jednak coś jeszcze. Pisarka w rewelacyjny sposób za pomocą krótkich miniatur i felietonów ukazuje w krzywym zwierciadle międzywojenną obyczajowość. Prześwietla relacje damsko-męskie, rodzicielsko- dziecięce, damsko-damskie, a do tego jeszcze dobiera się do skóry Zachodowi. Autorka w iście prześmiewczy sposób wytyka nasze zapatrzenie w Amerykę, obnaża obłudę i rozwiewa amerykański mit o dobrobycie. Ale czyni to z charakterystycznym dla siebie wdziękiem. Lekkie pióro, dowcipny język, zabawne sytuacje - to wszystko sprawia, że „Tylko dla dziewcząt" czyta się z przymrużeniem oka i uśmiechem na twarzy. Lektura to przyjemna, ukazująca nasze miłosne konwenanse na przestrzeni ostatniego wieku. Mamy tu zatem historię nieszczęśliwej miłości, która skończyła się ucieczką amanta, gdy dowiedział się o tym, że jego luba nie ma posagu, poznajemy losy młodego mężczyzny, który rywalizował o względy Zosi z jej paskudnym kundelkiem, a na deser otrzymujemy kilka praktycznych życiowych porad i aforyzmów , np.: „Czy istnieje idealny przyjaciel? - Tak. Interesująca książka. Bierzesz ją także do łóżka i nie wypuszczasz aż nad ranem". Taka właśnie jest książka Magdaleny Samozwaniec- w sam raz do łóżka, a potem? No cóż- rady nie od parady w życie wcielić należy. Jeśli tylko oczywiście chcecie mieć dobrego męża.

Jodi Picoult "Tam gdzie ty"

2012-02-12T17:06:00.000+01:00

Autorka: Jodi Picoult
Tytuł: Tam gdzie ty
Przekład: Magdalena Moltzan-Małkowska
Wydawnictwo: Prószyński i Sk-a
rok wydania: 2012

Nigdy wcześniej nie miałam w rękach nic autorstwa Jodi Picoult, choć z ciekawością śledziłam recenzje jej książek pojawiające się w blogosferze. Pisarka to popularna, pisarka to lubiana, więc stwierdziłam, że czas najwyższy sięgnąć po jakąś jej powieść, by sobie zdanie na temat twórczości autorki „Bez mojej zgody" wyrobić. Tak się akuratnie złożyło, że niedawno ukazała się na polskim rynku jej powieść „Tam gdzie ty" , cóż więc zatem było robić? Zasiadłam do lektury i... no cóż, jestem nieco zaskoczona.

Biorąc do rąk powieść „Tam gdzie ty" byłam przekonana, że głównym wątkiem fabuły będzie dziecko, a dokładniej- chęć jego posiadania, a tu się okazuje, że autorka stworzyła opus magnum dotyczące problemu homoseksualizmu. Nic dziwnego, bo sama pisarka tłumaczy genezę napisanej przez siebie historii: „Coś niezwykle ważnego dla książki, a przede wszystkim dla mnie samej, wydarzyło się w mojej rodzinie. Kiedy pisałam „Tam gdzie ty”, mój syn, Kyle, inteligentny i utalentowany nastolatek, przyniósł mi jedną ze swoich szkolnych prac do przeczytania. Był to esej na temat bycia homoseksualistą. Czy wiedziałam, że Kyle jest gejem? Pewne podejrzenia miałam już , gdy miał pięć lat. Ale to była jego osobista rzecz do odkrycia i ujawnienia. Nie byłam tym zaskoczona tylko bardzo się cieszyłam, że to akceptuje, że jest wystarczająco odważny, by być sobą i podzielić się tym z rodziną…". Jak widać, mamy kolejny dowód na to, że najlepsze historie pisze samo życie, wystarczy tylko ubrać je w odpowiednią formę, co autorce nie do końca się udało.

W książce Picoult mamy trzech głównych bohaterów i trzy perspektywy narracyjne. Zoe, Max i Vanessa - to ich losy zostały ze sobą splecione w łańcuch tragicznych zdarzeń i bolesnych decyzji.

Zoe i Max byli małżeństwem przez dziewięć lat. Chcieli mieć dziecko, ale okazało się, że oboje cierpią na bezpłodność. Zdecydowali się na metodę in vitro, ale po tym jak Zoe dwa razy poroniła, a za trzecim razem urodziła martwego syna, Max nie wytrzymał psychicznie i zażądał rozwodu. Zoe popadła w depresję, a tym, co ją trzymało przy życiu była jej matka i praca. Praca specyficzna. Zoe bowiem jest muzykoterapeutką. Pewnego dnia dostaje propozycję od Vanessy- szkolnej pedagog- by pomogła wydobyć z depresji Lucy- młodą dziewczynę, która regularnie próbuje popełnić samobójstwo. Zoe przyjmuje wyzwanie, choć sama nie jest w najlepszej kondycji psychicznej. Po rozwodzie z Maxem stara się na nowo ułożyć sobie życie, z czasem odkrywa, że coraz częściej myśli o Vanessie, tęskni za nią, potrzebuje jej bliskości. Kobiety zakochują się w sobie, biorą ślub. Dla Zoe otwierają się nowe możliwości posiadania dziecka. W klinice, w której była przygotowywana do zabiegu in vitro pozostały bowiem jeszcze trzy zamrożone zarodki. I tu zaczynają się schody...Max, stłamszony przez swego brata i bratową, którzy są wiernymi i zapatrzonymi w kościół fanatykami i obrońcami wartości moralnych, nie zgadza się, by jego dziecko chowało się w niechrześcijańskiej rodzinie. Sprawa trafia do sądu, a rozprawa staje się pretekstem do pokazania całej złożoności problemu homoseksuazlizmu.

Picoult prezentuje temat z wielu perspektyw, pyta o prawa rodzicielskie dla małżeństw jednopłciowych, przedstawia absurdy i ciemnotę z jaką muszą walczyć osoby homoseksualne. Autorka wyłuszcza i eksploruje wszystkie stereotypy związane z postrzeganiem gejów i lesbijek, ale robi to jednak w sposób tendencyjny, jakby chciała dowieść, że związek między dwiema kobietami jest o wiele bardziej szczery i trwały niż tradycyjne małżeństwa. Bo to przecież Max rzucił Zoe, a później zbałamucił bratową (która przecież była taką nieskalaną chrześcijanką, ale jak widać chuć robi swoje), rozbijając małżeństwo brata, ojciec Vanessy natomiast odszedł do innej- nic tylko same zdrady i bezeceństwa. Momentami już miałam dość tematu, bo ileż można, ale trzeba przyznać, że na szczęście autorka, by nie zamęczyć czytelnika, wplotła w fabułę również inne wątki.

Pojawia się w „Tam gdzie ty" problem religijności. Max po tym jak rozwiódł się z żoną, zaczął znowu pić. Miał wypadek i doznał iluminacji, dał się omotać charyzmatycznej postaci pastora Clive'a i wstąpił do kościoła ewangelickiego, do którego należy jego religijny brat wraz z żoną. Picoult w rewelacyjny sposób wytyka zaślepienie i fanatyzm, który prowadzi do nieszczęścia. Autorka pokazuje dwulicowość duchownych, którzy zawłaszczyli sobie prawo do interpretacji Biblii i wykorzystywania świętej księgi jako pręgierza na splugawione społeczeństwo, które chce podważyć wartość chrześcijańskiej rodziny.

Jest oczywiście jeszcze trzeci temat- wszystko wszakże oscyluje wokół niemożności posiadania dziecka. Picoult ukazuje cała gamę emocji, cierpienia i determinacji. Bo „Tam gdzie ty" to również powieść o heroicznej wierze i nadziei. Książka więc porusza kwestie niewygodne, a autorka stara się je przedstawić z kilu perspektyw, ale moim zdaniem robi to zbyt tendencyjnie. Mam wrażenie, że „Tam gdzie ty" to powieść pisana w oświeceniowym duchu, gdzie bohaterzy są jednowymiarowi- albo czarni albo biali- nie ma tu miejsca na żadne szarości. Narracja jest poprowadzona w taki sposób, że czytelnik od razu wie po czyjej stronie powinien stanąć. Czy jest to złe? Być może nie, być może ktoś lubi książki, które nie wprawiają czytelnika w stan konsternacji, gdy to nie wiadomo już, po czyjej stronie stanąć. Jedno jest pewne, a o czym jeszcze nie wspominałam, książka Jodi Picoult to afirmacja muzyki i jej miejsca w życiu każdego z nas. Do powieści pisarka dołączyła płytę z dziesięcioma utworami, które są przypisane odpowiednim rozdziałom- wszakże „Każde życie to ścieżka dźwiękowa" - jak mówi Zoe.
„Tam gdzie ty" próba zwrócenia uwagi na problem nietolerancji i fanatyzmu, to również opowieść o przyjaźni, cierpieniu, budzeniu się prawdziwej tożsamości oraz o sile instynktu macierzyńskiego.

Zapraszam do zabawy

2012-02-08T22:33:00.002+01:00

Jutro będą chować Panią Wisławę, a ja zainspirowana wpisem Dragonelli zapraszam do zabawy. Już tłumaczę o co chodzi. Otóż, jak to zauważyła Dragonella, nasza kochana Szymborska uprawiała również twórczość frywolną, a nawet sama wymyśliła nowe gatunki poetyckie. Niektóre z nich zostały wydane w tomiku „Rymowanki dla dużych dzieci". Zbiorek, oprócz tego, że jest przepięknie wydany (ilustrowany notabene słynnymi wycinankami Poetki) na końcu pozostawił miejsce na twórczość czytelnika. A ja takie miejsce chcę dać Wam pod tym postem. Zachęcam zatem do umieszczania swoich rymowanek. A oto przykłady i opis poszczególnych gatunków:

1. Limeryk jest rymowaną anegdotą. Pierwszy wers przedstawia głównego bohatera i miejsce akcji. Wers ten najczęściej kończy się nazwą miejscowości.
W następnej linijce powinna się zawiązać akcja i pojawić zapowiedź dramatu, konfliktu, kryzysu. Może się też objawić druga postać. Rymuje się z pierwszym wersem (aa). Trzeci i czwarty wers w klasycznym limeryku jest zawsze krótszy; chodzi o to, by wzmocnić efekt niespodzianki. W tym miejscu rozgrywa się zasadnicza akcja, tu mamy do czynienia z kulminacją wątku dramatycznego. Pojawia się nowy rym (bb), który silnie wiąże ze sobą oba te wersy. Ostatnia linijka przynosi rozwiązanie, najlepiej nieoczekiwane, nonsensowne, no i, ma się rozumieć, zabawne. Rymuje się z pierwszym i drugim wersem, dając strukturę (aabba). Kiedyś była echem linijki pierwszej, ale większość współczesnych limerystów zrezygnowała z tego, uważając, że takie powtórzenie zubaża i treść, i formę. Schemat fabularny jest prosty, jak w klasycznym limeryku przystało: bohater pochodzący z określonego miejsca robi (tu raczej: zdarza mu się) coś niezwykłego, co pociąga za sobą zaskakujące (dla czytelnika) następstwa.
(definicję przytaczam za Anną Bikont i Joanną Szczęsną).
Od siebie dodam tylko, że układanie limeryków to świetna zabawa podczas podróży, gdy to za oknem pociągu, autobusu czy też innego środka lokomocji przewijają się przed naszymi oczyma przedziwne niekiedy nazwy miejscowości. Taka nazwa uruchamia wyobraźnię i już mamy gotową historyjkę :)

Przykład z Szymborskiej:
Raz Mozarta bawiącego w Pradze
obsypały z kominka sadze.
Fakt, że potem, w ciągu pół godziny,
wymorusał aż cztery hrabiny,
jakoś uszedł biografów uwadze

2. Lepieje - krótki, wpadający w ucho wierszyk, którego funkcją jest ostrzeganie gości w restauracjach przed niektórymi potrawami.

Przykład z Szymborskiej:

Lepiej molestować dziatwę,
niż zjeść tutaj kuropatwę

3. Odwódki - krótki rymowany wierszyk opowiadający o skutkach spożywania trunków wysokoprocentowych.

Przykład z Szymborskiej:

Od drinka czarna godzinka
Od xeresu bieg do sedesu

4. Altruiki - krótki rymowany wierszyk o perswazyjnym charakterze (ulżyj komuś w czymś, zrób coś dla kogoś).

Przykład z Szymborskiej:

Przedłuż szczurom żywot krótki
Powyjadaj z kątów trutki
A oto moja twórczość frywolna:Lepszy wujek alkoholik , niż w tej knajpie wolny stolik

W Pikutkowie dnia pewnego
Zdarzyło się coś dziwnego
Pojawił się dziwny stworek
Co miał rozpięty rozporek
I z niego wystawało coś długiego

Od wiśniówki czerwone spojówki

To co? Pochwalicie się swoimi rymowankami?

Maria Nurowska "Drzwi do piekła"

2012-02-07T19:59:00.000+01:00

Autorka: Maria Nurowska
Tytuł: Drzwi do piekła
Wydawnictwo: Znak
Rok wydania 2012

Niedawno miałam okazję zapoznać się z twórczością Marii Nurowskiej, a to przy okazji wydania książki „Nakarmić wilki". Muszę przyznać, że niewiele pamiętam z tamtej publikacji, a to dlatego, że była to historia zgrabnie napisana, którą szybko się czytało, ale jednak nic po sobie nie pozostawiała. Ot, taka literatura popularna, dostarczająca jednorazowej przyjemności. Pamiętam za to klimat powieści o wilkach i główną bohaterkę, która wydała mi się sympatyczną kobitką i była wiarygodnie przedstawiona przez pisarkę.
Tymczasem pojawiła się najnowsza powieść Marii Nurowskiej „Drzwi do piekła" - Najodważniejsza książka Marii Nurowskiej - jak to na okładce informuje nas wydawca. Ciekawa byłam, co też tam może być takiego kontrowersyjnego, do tego jeszcze jak zobaczyłam rekomendację Marty Mizuro, to już byłam przekonana, że to może być dobra rzecz. A tu, niestety, doznałam jednego wielkiego rozczarowania.

Rzecz rozgrywa się w Zakładzie Karnym dla Kobiet w Kowańcu. Główna bohaterka- Daria Tarnowska - pisarka, dostaje wyrok dwunastu lat pozbawienia wolności za zabicie swojego męża Edwarda. Kobieta zostaje wciągnięta w świat, którego do tej pory nie znała, w którym panują inne zasady. Musi się przystosować do więziennej rzeczywistości, walczy więc o swoje prawa, a w tym pomaga jej Izabela- więzienna wychowawczyni. Między kobietami zawiązuje się kuriozalna relacja, z lekkim erotycznym zabarwieniem.
Daria w więzieniu staje się osobą, do której wszyscy lgną. Pracuje w bibliotece i właśnie tutaj przychodzą inne więźniarki po to, by zwierzyć się naszej pisarce ze swoich życiowych tragedii. Daria również pochyla się nad swoim życiem, analizuje je, próbuje poznać siebie, znaleźć sobie miejsce, określić swoją tożsamość, to kobieta zagubiona: „ A ja? Mnie też nie ciągnęło do mężczyzn, ale chyba w takim samym stopniu nie ciągnęło mnie do kobiet, nie ciągnęło mnie po prostu do ludzi i stąd chyba brała się niechęć do kontaktu fizycznego".
Z rzeczywistości więziennej Nurowska przenosi nas po chwili poza kraty i w licznych retrospekcjach poznajemy losy Darii. Dowiadujemy się zatem, że bohaterka była wychowywana przez babcię, ojciec został zakatowany przez UB, a matka ją opuściła. Daria ma białoruskie korzenie, co niejako dodatkowo ją stygmatyzuje. Wujek opłacił dziewczynie studia polonistyczne, w Warszawie Daria poznała Edwarda- redaktora prestiżowego literackiego pisma. To on zachęcił naszą bohaterkę do pisania, a później poprosił ją o rękę. I z tej ręki zginął.

Nurowska w „Drzwiach do piekła" porusza kilka problemów i próbuje przedstawić więzienną rzeczywistość: „Materiały do tej powieści zbierałam wiele lat temu w więzieniu dla kobiet. Przywiozłam stamtąd fantastyczny materiał"- wyjaśnia nam na okładce sama autorka. Ale dlaczego tego materiału nie potrafiła wykorzystać? Więzienne relacje, stosunki na linii osadzona (Daria)- wychowawca (Iza) - inne więźniarki nie są dla mnie wiarygodne. Nie byłam wszakże nigdy w więzieniu, a o tym jak wygląda życie w takim miejscu wiem jedynie z reportaży i filmów i może nie powinnam oceniać, ale według mnie takie bratanie się z wychowawcą od razu stawia w złym świetle przed współosadzonymi. Jeżeli masz dobre stosunki z władzą, znaczy - jesteś podejrzana, jesteś klawiszem, a klawiszy się nie lubi, klawisze się gnoi. A tu proszę- Daria sobie wyrabia pozycję i na dodatek służy skazanym za konfesjonał. Nie wierzę w taką rzeczywistość, ale może zamiarem Nurowskiej było stworzenie czegoś na kształt przypowieści, a ja sie po prostu zwyczajnie czepiam?

Kolejnym problemem poruszanym przez Nurowską jest toksyczny związek Edwarda i Darii. Bohaterka kocha swego męża, sęk w tym, że nie potrafi się do niego zbliżyć fizycznie. No i facetowi lekko zaczyna odbijać, więc żonka wpada na pomysł, że będzie mu wybierać kochanki: „ Sama mu to zaproponowałam. Taką ograniczoną wolność. Wydawało mi się, ze jeżeli ja wiem i on wie, że ja wiem, to panuje nad sytuacją. Nie zależało mi na fizycznej wierności, ja tylko chciałam być tą najważniejszą kobietą. " I wszystko było ok do momentu, aż Edward naprawdę się nie zakochał. W tę oryginalną relację Nurowska wplata jeszcze wątek polityczny, ukazuje dwulicowość Edwarda, jego psią uległość komunistycznym władzom. Jednym słowem- autorka robi z niego zakłamaną szuję.

Wszystkie wątki, plany czasowe się ze sobą przeplatają. Jednak konstrukcja widocznie się Nurowskiej sypie. Czytelnik zbyt szybko zostaje przeniesiony z jednego planu na drugi, narracja jest chaotyczna, częste powtórzenia, przytaczanie kilka razy tych samych wątków- oj, naprawdę byłam mocno zaskoczona warsztatowymi niedociągnięciami.

Nie lubię pisać źle o książkach i zawsze staram się znaleźć coś dobrego, nawet, gdy powieść kompletnie nie nadaje się do przetrawienia, dlatego muszę przyznać, że Nurowskiej udało się stworzyć wiarygodne postaci. Kobiety osadzone w celi z Darią, to bohaterki pokrzywdzone przez życie, każda z nich to indywiduum, które zapada w pamięć. Nawet epizodyczne postaci są tak skonstruowane, że nie sposób o nich zapomnieć ( babcia Darii, wujek, matka).

Mnie ta historia nie przekonała, jest według mnie mało wiarygodna. Niestety, tym razem Maria Nurowska pozostawi ślad w mojej pamięci, szkoda tylko, że będzie to ślad zawodu.

Przegląd czasopism

2012-02-04T22:06:00.002+01:00

Jest już nowy "Bluszcz", a w nim same rarytasiki. Warto zakupić pisemko choćby po to, by naczytać się urzekających wywiadów. Mnie zainteresowała przede wszystkim rozmowa z Agnieszką Holland, która została przeprowadzona zanim jeszcze reżyserka dowiedziała się o nominacji do Oscara. Roman Ziębiński zapytuje ją o filmy, o nagrody, światek filmowy.

Bardzo cenię Magdalenę Tulli. To pisarka trudna, ale jej proza to dla mnie estetyczna ekstaza, wymagająca maksimum skupienia. Pisarka jest znana z tego, że raczej nie lubi udzielać wywiadów, ale zaglądam do mojego "Bluszcza" kochanego, a tam ... :) No właśnie- rozmowa z MagdalenąTulli. Ale jaka to rozmowa! Bardzo intymna i szczera, autorka otworzyła się przed MartąSzarejko i opiowiedziała jej m.in. o ostatnich chwilach, które spędzała przy boku umierającej matki, o "męskim" trybie pisania, o fikcji literackiej i o powołaniu kobiet.
Do tego należy dorzucić jeszcze świetny wywiad Remigiusza Grzeli z Krystyną Chiger, autorką książki "Dziewczynka w zielonym sweterku", która jest pierowzorem postaci małej Krysi z fimu Agnieszki Holland " W ciemności".
Ale to nie koniec bluszczowych perełek. Wielu z nas, moli książkowych, czeka na książkę, która zapewne będzie wielkim wydarzeniem literackim. Tak, mam na myśli dzienniki Mirona Białoszewskiego. Jeżeli jesteście już bardzo ciekawi, to w lutowym "Bluszczu" możecie przeczytać fragmenty. A w Trójce od poniedziałku do czwartku przed Klubem Trójki można również posłuchać wspomnień Białoszewskiego.
A wracając do mojego ulubionego pisma- jak zwykle autorzy związani na stałe z "Bluszczem", czyli Joanna Bator o Japonii (ciekawy artykuł o androginicznych postaciach), Ignacy Karpowicz o wielorybie w kanale, Dawid Rosenbaum o Oprah Winfrey, Agnieszka Wolny - Hamkało o książkach, w których się nic nie dzieje, Anna Saraniecka o recenzowaniu Boga, a na koniec Alicja Resich-Modlińska ze swymi zapiskami chyżej służącej.
Już połowa "Bluszcza" za mną, pozostały mi jeszcze części artystyczne (opowiadania Dubravki Ugresic, Etgara Kereta, proza Katarzyny Enerlich) i recenzenckie. Polecam gorąco na te mroźne dni.

Pojawił się również już nowy numer "Archipelagu", a w nim (kopiuję ze wstępu ze strony "Archipelagu":
W siódmym numerze za temat przewodni obrałyśmy CIAŁO – temat stosunkowo rzadko poruszany w kontekście literatury, mimo że każdy bohater ciało posiada, co stwarza nieograniczone wręcz pole do popisu dla pisarzy. Jak traktują je autorzy? Nadzwyczaj często zwracają uwagę na cielesność, gdy ona zawodzi, gdy nie spełnia naszych oczekiwań, gdy boli i upokarza. Ciało zdrowe, piękne i silne, zdawałoby się, nie stanowi aż takiego wyzwania, przyjmuje się je często za pewnik, a ono też ma prawo dawać się we znaki.

Pochylamy się nad schorowanymi i sprawiającymi ból ciałami bohaterów literackich. Analizujemy cierpienie i chorobę Haliny Poświatowskiej, o której często pisała w swych dziełach. Rozkładamy na czynniki pierwsze stosunek Elfriede Jelinek i tytułowej bohaterki jej powieści pt. Pianistka do ciała, szukając wspólnych mianowników. Badamy, jak ciało i cielesność opisywane są w Biblii. Literatura japońska często zahacza o tematykę cielesności, na wybranych przykładach omawiamy traktowanie kobiecego ciała przez pisarzy z Kraju Kwitnącej Wiśni. Rozważamy, czy Gargantua i Pantagruel faktycznie mogą szokować i oburzać czy bardziej bawić i śmieszyć ujęciem cielesności przez autora książki, François Rabelais’go.

Tropimy ślady natury w powieściach i opowiadaniach norweskiego pisarza Tarjei Vesaasa. Rozmawiamy z Anne B. Ragde, pisarką również pochodzącą z Norwegii, o rodzinie, jej ojczystych stronach i pasjach życiowych. Pochylamy się znów nad literaturą japońską, skupiając uwagę na pisarzach chrześcijańskich z tego kraju oraz szukając kontekstów interpretacyjnych w powieści Kobieta z wydm Kōbō Abe i filmie o tym samym tytule Hiroshiego Teshigahary. Włochy obecne są w siódmym numerze w kontekście kulinarnym, pozwalając posmakować piadiny oraz odbyć literacką wycieczkę do przepięknej Wenecji. Zachęcamy do zwrócenia uwagi na Novecento Alessandro Baricco, książkę, stanowiąca źródło inspiracji dla filmowców i reżyserów teatralnych.

Próbujemy uporządkować termin „realizm magiczny”, cofając się do źródeł i genezy jego powstania. Zamyślamy się nad potęgą słowa, pisanego i mówionego, i dumamy nad egzystencją wraz z Tomaszem Różyckim, autorem zbioru wierszy Księga obrotów. Zastanawiamy się też nad życiem, tożsamością i twórczością Rafała Wojaczka, skupiając się na filmowych portretach poety. O egipskim nobliście Nadżibie Mahfuzie rozmawiamy z tłumaczką literatury arabskiej Jolantą Kozłowską. Przybliżamy postać francuskiego rysownika i autora powieści graficznych Christophe’a Chabouté. Bolejemy nad wykorzystywaniem znanych postaci bajkowych i opowieści do tworzenia niepotrzebnych sequeli.

Przybliżamy ciekawe budynki bibliotek na całym świecie. Opowiadamy o najnowszych trendach czytelniczych w Indiach i Chinach. Zdajemy relację z I Salonu Ciekawej Książki, łódzkich targów książkowych, nad którymi „Archipelag” objął patronat. Przedstawiamy autorów i ich dzieła, które w ostatnich kilku miesiącach nagrodzone zostały prestiżowymi wyróżnieniami literackimi. Jak w każdym numerze recenzujemy interesujące książki z rynku polskiego i rynków światowych.

Organizujemy kilka konkursów i zabaw literackich. Przypominamy postacie fikcyjnych pisarzy w filmach. Wraz z serwisem Lektury Reportera zapraszamy do konkursu, w którym wygrać można zbiór reportaży polskich autorów. Nagrody książkowe czekają też na zwycięzców naszego stałego quizu.

Życzymy przyjemnej lektury!

Na pewno!

[*]

2012-02-01T21:05:00.002+01:00

Wisława Szymborska nie żyje....
Jest mi tak smutno, szaro, że słów mi brak. Tak bardzo ją uwielbiam, tyle radości jest w jej wierszach. To była tak pozytywna osoba, do samego końca zachowała pogodę ducha. I już za życia sama sobie napisała epitafium:

Nagrobek

Tu leży staroświecka jak przecinek
autorka paru wierszy. Wieczny odpoczynek
raczyła dać jej ziemia, pomimo że trup
nie należał do żadnej z literackich grup.
Ale też nic lepszego nie ma na mogile
oprócz tej rymowanki, łopianu i sowy.
Przechodniu, wyjmij z teczki mózg elektronowy
i nad losem Szymborskiej podumaj przez chwilę.

tom "Sól" 1962 rok

Pamiętam, jak pojechałam na spotkanie z Poetką do Krakowa. Siedziała taka cichutka, niepozorna w tym wielkim fotelu. Uśmiechnięta, ciepła. Przeczytała kilka wierszy, a gdy spotkanie się zakończyło, podeszłam do Pani Wisławy. Poprosiłam o zdjęcie. Na co Pani Wisława odpowiedziała cichutkim głosikiem: "Wie Pani, tyle już ze mną zdjęć zrobiono, ze już mi nie wypada robić ich więcej" po czym odwróciła się i wolniutkim krokiem oddaliła się.

Dzięki uprzejmości i pomocy Pana Michała Rusinka mam podpisaną przez Poetkę książkę- jest to dla mnie jedna z tych bezcennych dedykacji.

Pani Wisławo...tak strasznie pusto.

Natalka Babina "Miasto Ryb"

2012-02-01T19:57:00.000+01:00

Autorka: Natalka Babina

Tytuł: Miasto ryb

Przekład: Małgorzata Buchalik

Wydawnictwo: Dom Wydawniczy REBIS

Rok wydania: 2010

Ałła Babylowa ma pięćdziesiąt lat. Już od samego początku jej życie nieukładało się najlepiej. Przy porodzie felczer nie zauważył, że na świat pchająsię bliźniaczki, więc o mały włos nasza bohaterka nie ujrzałaby światładziennego tylko "światełko w tunelu ". Pech przylgnął do Ałły i animyśli się od niej odczepić.

Tak to więc nasza bliźniaczka wychodzi za bogatego biznesmena i mogłobybyć już wszystko pięknie jak w bajce, ale córeczka, która się im urodziłaumiera na raka. Bohaterka pogrąża się w depresji i zaczyna sprzedawaći brać narkotyki . A ponieważ wspomniany pech jej nadal nie opuszcza, policjałapie ją z dragami i tak oto nieszczęsna kobieta przesiedzi półtora roku wwięzieniu, mąż się z nią rozwiedzie, a Ałła zamieszka w domu z babcią Makrynią.

I wydawać by się mogło, żewreszcie los dał spokój naszej bohaterce, gdyby pewnego dnia nie znalazła trupababci na werandzie. A jeszcze jakby tego było mało, okazało się, że znalezionokolejnego trupa przy drodze. Wszystko to podejrzane, babcia wprawdzie miała 97lat, ale okazało się, że ktoś dosypał jej do kawy końską dawkę lekarstwa naserce. Zaczyna się zatem śledztwo, ale nie prowadzone przez policję, bo po zawracaćgłowę stróżom prawa, tylko przez siostry bliźniaczki.

Ale to jeszcze nie koniec rewelacji, bo oto pojawia się kolejnatajemnica, która jest związana z ukrytym skarbem. A co jeszcze do tego mają wybory prezydenckie i dlaczego Lonicha,siedemdziesięcioletnia staruszka wkrada się przez okno wieczorem do grobowca nacmentarzu?

Oto historia, która porywa od pierwszej do ostatniej strony. Już dawnoksiążka nie dostarczyła mi tyle rozrywki. Bohaterkę polubiłam niesamowicie zajej cięty język i twardy tyłek, bo , co tu dużo mówić- życie ją mocno w zadek kopnęło,ale Ałła się nie poddała i wzięła się z losem za bary. Kobita z charakterem iinteligentna, na dodatek ma metafizyczne zdolności, bo tylko ona potrafi wskoczyćw norę czasu, by dostać się do tytułowego Miasta Ryb. I tu otwiera się przed czytelnikiem kolejnaperspektywa - zostajemy wrzuceni w przeszłość do siedemnastego wieku i tamspotykamy...no właśnie, tego już nie będę zdradzać, że by nie odbieraćprzyjemności z lektury.

Te dwie perspektywy przeplatają się ze sobą, jedna jest lustrzanymodbiciem drugiej, co według słów autorki stanowi odzwierciedlenie tytułupowieści: „Kiedyśspacerowałam z moją ośmioletnią wtedy córką brzegiem jeziora. Zobaczyłyśmy wwodzie odbite drzewa, domy, ludzi. Córka zawołała: „Popatrz mamo, to miastoryb”. A ja myślałam, że ten obraz odbitego w wodzie miasta to symbol dwóchprzenikających się światów, odbijających się w sobie i obok siebieistniejących; dobra i zła, piękna i brzydoty, przeszłości i przyszłości."

NatalkaBabina pokazuje w swojej książce ludzi, którzy żyją na granicy epok, współczesnośćmiesza się tu z archaiczną cywilizacją, ale granica, którą stanowi czas jest doprzekroczenia, czego z kolei nie można powiedzieć o granicach państwowych.

"Miastoryb" to książka urocza, dowcipna, z intrygującą i wciągającą fabułą ocierającasię o tradycję literatury kryminalnej, ale pod tymi wszystkimi warstwami kryjesię drugie dno.

Nie uciekniemy zatem od wątkówpolitycznych. Babina wplata w fabułę wątek związany z wyborami. Obecnyprezydent Tarasienko terroryzuje kraj, ludzie są aresztowani, zdarzają siępobicia. Autorka "Miasta Ryb" doskonale odzwierciedla realia dzisiejszejBiałorusi.

Poza tym Ała i Uljanka (siostrabliźniaczka) to kobiety, które wykazują się niezwykłą odwagą walcząc o to w cowierzą. Determinacja i siła pochodzi z ich wnętrza, z silnego poczuciazakorzenienia i świadomości własnej tożsamości.

Nie miałam nigdy przyjemnościobcowania z literaturą białoruską i cieszę się, że moja przygoda z prozą tegokraju rozpoczęła się od książki Natalki Babinej, bo teraz już wiem, ze wartosięgnąć po inne pozycje.

Zebranie

2012-01-30T22:07:00.002+01:00

Nie, ja zła nie jestem. Jestem po prostu tak podminowana,że chyba zaraz eksploduję! Co za ludzie! Trzy godziny na zebraniu, toż to przecież jest jakieś nieporozumienie! Ciężko było, pytania, pretensje. Ja rozumiem,ze ktoś może mieć żal o nie wykonanie jakiś zleceń, ja rozumiem,ze ktoś żąda konkretów i określenia dokładnych terminów, ale...no szanujmy się! Znalazł się taki jeden, co pierwszy raz przylazł na zebranie i się wymądrza i rzuca dyrektywy, bo on nam płaci. A ja mam w dupie te jego płacenie, bo to są marne pieniądze i za taką stawkę to ja nie pozwolę sobie na takie traktowanie. Zresztą, za żadną stawkę sobie nie pozwolę, bo szacunek do siebie mam. Do innych też. Można zgłosić żale,ale kulturalnie, a nie w tak chamski sposób. Szkoda gadać, bo mi się ciśnienie już podnosi. Jednym zdaniem- jestem wydętkowana. Ale też troche mi na duchu raźniej, bo od Was miałam wsparcie duchowe, a takie fizyczne to od Madzi, która była ze mną na zebraniu. Nawet Pani z Gminy już się nade mną zlitowała i mnie broniła. Są jeszcze na świecie dobrzy ludzie :). A jeżeli chodzi o Madzię- prowadzimy razem zebrania, ja omawiam całą roczną działalność, a Madzia jest od spraw księgowych. No i jak my we dwie się dobierzemy, to nie ma na nas bata. Zebranko idzie szybko, przyjemnie, czasem są śmiechy, żarciki i jest ok. Taka druga osoba jest bardzo potrzebna, bo trzeba spisywać wnioski, podliczać głosy, pilnować,żeby wszystko było podpisane, by prowadząca zebranie mogła się skupić na referowaniu, a nie na trym,ze brakuje ciastka, herbaty, czy podpisu pod uchwałą. No i Madzia jest pod tym względem (i pod każdym innym też) najgryfniejsza. I bardzo jej dziękuję za pomoc.

Jak mi już przyczłapałam do domu po zebraniu, wzięłam odprężający prysznic i chciałam sobie zrobić kawkę zbożową w moim kubeczku. Rano kubeczek umyłam, bo zwykłą kawkę piłam, odstawiłam na suszarkę i poszłam do pracy. W mieszkaniu każdy wie, że tego kubka nie wolno ruszać, bo to mój skarbek, który dostałam od Rodziców. Był ręcznie malowany i miał wygrawerowany napis Dla kochanej córeczki. Właśnie- BYŁ. Szukałam i szukałam, bo został zdjęty z suszarki i ni cholery w żadnej szafce go nie mogłam znaleźć. I znalazłam. W kawałkach. W koszu. Winowajcy jeszcze nie namierzyłam ,bo nikogo nie ma w mieszkaniu, ale jestem tak wściekła, ze może lepiej będzie jak się z tym prześpię... Nie wiecie, ile można dostać za morderstwo w afekcie? Ja wiem, że może wyolbrzymiam, bo to tylko kubek, ale ten był taki specjalny, taki mój, taki jeden jedyny na świecie. Jest mi po prostu smutno i źle. W czym ja jutro wypije kawę?

Newsy z życia przepisane

2012-01-29T22:27:00.000+01:00

Nie wiem od czegozacząć, może od tego, że się nie wyrabiam i już mam czasami serdecznie dość.Tak, tak, chodzi o pracę. Pewnie sobie myślicie, że po filologii polskiejnajczęściej trafia się do szkoły albo do redakcji, wydawnictwa, można teżczasami próbować zaciągnąć się do gazety albo portalu internetowego lub zostaćna uczelni, by zrobić doktorat i po czterech kolejnych latach edukacji pozostaćz tytułem doktora i ...tyle. Otóż, w moim przypadku sprawa ma się niecoinaczej. Zaraz po studiach udało mi się trafić do firmy zarządzającejwspólnotami mieszkaniowymi. Nie miałam zielonego pojęcia z czym to się je,broniłam się przed tą pracą, ale moja ówczesna współlokatorka, która już tampracowała, usilnie mnie namawiała, bym spróbowała. Szef wymagał tylko jednego -chęci do pracy. No tego to mi nie brakowało- świeżo po studiach zachodziłam wgłowę, jak tu się utrzymać, by zostać w moim ukochanym mieście i trafiło sięjak ślepej kurze ziarno. No to co miałam zrobić, dziobnęłam ziarenko i taktkwię na tej fermie już piąty rok.

Do moich obowiązkównależy administracja i zarządzanie nieruchomościami. Nie, nie sprzedajęmieszkań, nie jestem agentem nieruchomości, ja zarządzam, a to znaczy, żekontaktuję sie z zarządami wspólnot, przygotowuję dokumenty (np. uchwały),zbieram głosy pod uchwałami, planuję wraz z działem technicznym remonty,zgłaszam awarie - jednym słowem- dbam o budynek, by się ludziom dobrzemieszkało. Praca jest stresująca, czasami mnie szlag trafia, bo ludzie wzarządach mają swoje humorki, zachcianki i trzeba jeździć po godzinach, by cośpozałatwiać, godzić zwaśnionych sąsiadów, użerać sie z upierdliwymiwłaścicielami. Ale zdarzają się miłe chwile- za Panie z zarządu z ul. Sienkiewicza w ogień bymposzła, no i mój kochany Pan Janeczek z Grunwaldzkiej z tym swoim poczuciemhumoru. A o cudnej ekipie z mojegopokoju w biurze nie wspomnę. Bywa wesoło, ale, jak to w każdej pracy bywa, niekiedy jest warcząco. I teraz właśnie jesttaki gorący okres, bo w pierwszym kwartale zarządca ma obowiązek zwołaćzebranie właścicieli, by na nim omówić swoją roczną działalność.

Nasza firma ma ok.80 wspólnot, więc do końca marca musimy zwołać 80 zebrań. Zebrania sąpopołudniami, bo ludzie rano pracują i nie mogą przyjść, więc teraz codzienniezostajemy po godzinach. Każdy z nas prowadzi zebranie swojej wspólnoty. Ja mamponad 20, ale do moich obowiązków należy przygotowanie dokumentów na WSZYSTKIEzebrania. Tego jest w cholerę, bo i uchwały muszę pisać i sprawozdanie zdziałalności zarządcy, do tego przygotowuję zawiadomienia o zebraniach ipilnuję, by zostały zachowane terminy. Na dodatek muszę też załatwiać sprawybieżące. Generalnie- brakuje mi doby. I sił powoli też. W weekendy niewypoczywam, bo leze do biura albo biorę sobie prace do domu. W ściekam się, bonie mam czasu na czytanie książek i blogów, choć się staram. Łażę przez topodrażniona, warczę na wszystkich i generalnie cierpię na gawiedziowstręt. Mamkrasnoludkowe nastroje (dla niewtajemniczonych- mam ochotę zrobić się takamalutka jak krasnoludek, by mnie nikt nie widział). Chcę do domu- do Mamy iTaty. Tam mam spokój i tam wypocznę, ale nie mam kiedy jechać.

Wprawdzie mamniedaleko, bo to tylko 100 km, ale...

No właśnie i tukolejny news- zaczęłam brać korepetycje z angielskiego. To moje postanowienieurodzinowe (bo ja nie robię noworocznych postanowień, tylko urodzinowe) -nauczyć się angielskiego. Znaczy się- przebić głową mur, złamać blokadęjęzykową i zacząć gadać po prostu. Ja dużo rozumiem, ale za cholerę nie otworzępaszczy, bo..no bo nie wiem dlaczego. Zatyka mnie i już.

Korepetycje mam wsoboty, więc już mi się nie opłaca jechać do rodziców. Ale za tydzień jadę, bozwariuję. Korepetycję przełożę.

A tak w ogóle tosię przeprowadzam. Jestem przeszczęśliwa, bo :

1. Ile możnawynajmować mieszkanie ze studentami? A ja na dodatek współdzielę pokój z innądziewczyną. Madzia jest bardzo sympatyczna, ale ja już jestem za stara na takiemieszkanie. Mam 29 lat i naprawdę potrzebuję własnego kąta, by się zaszyć,odizolować- zwłaszcza teraz, gdy mam zebrania w pracy i mam serdecznie dośćludzi. Poza tym z Madzią prowadzimy zupełnie inny tryb życia. Madzia pracuje wweekendy w pubie, wraca nad ranem i śpido późnego popołudnia. Człowiek nie czuje się wtedy swobodnie, musi cichochodzić, by nie obudzić zmęczonej współlokatorki. Ani tu radia włączyć, aniposprzątać- no nic- takie uroki wspólnego mieszkania.

2. Mam dość"matkowania". Mieszkam w tym mieszkaniu już ponad sześć lat i resztatraktuje mnie jak gospodynię, więc wszystko jest na mojej głowie- rachunki,pilnowanie, by były środki czystości, by firanki były wyprane, ściereczkiczyste itp. Tyle razy tłumaczyłam reszcie (mieszkamy w czwórkę), by też siętrochę zainteresowali mieszkaniem, bo ja już mam dosyć, ale mogę sobie gadać itak zawsze wszystko spada na moją głowę.

3. Mieszkanie, doktórego się przeprowadzam jest niedaleko mojej pracy, jest w centrum-lokalizacja rewelacyjna. Mieszkanko też. Dziś byłam oglądać. Piąte piętro.Wysoko i aż się nogi pode mną ugięły, bo uaktywnił się mój lęk przestrzeni.Wszystko jest jeszcze w surowym stanie, ale do końca lutego powinnam już sięwprowadzić. Mieszkanie nie jest moje, kolega je wykupił i chce wynajmować. A ja siębędę mieszkankiem opiekować. Jak już wszystko będzie powykańczane, umeblowane,wtedy dobiorę jeszcze dwie osoby i tak sobie będziemy mieszkać. Ale będę miaławłasny pokój! A najbardziej cieszy mnie to, że nareszcie moje kochaneksiążeczki zostaną wypakowane z kartonów i będę je mogła poustawiać je napółkach :).

Jak zapewnezauważyliście, zmieniłam wystrój bloga. Ada moja kochana stwierdziła, że wsumie nie ma zimy i można by trochę zieleni wprowadzić. Zaprojektowała mi ślicznybannerek z Kermitem, ale ja niewdzięczna zaprotestowałam, bo jakoś nie mamzielonego nastroju i ten kolor ostatnio nie bardzo do mnie przemawia. Zrobiłamśliczne oczka i poprosiłam Adę, by coś w rudzielcach przygotowała, bo tak siędobrze w tym kolorze czuję. No i musi być kotek, bo bez kotka to nie kącik zksiążkami. Ada- dobra duszka- cierpliwieprzeczytała moje sugestie i oto macie efekt. A ten kocur to się doigra, bowlazł na stoliczek i zrzucił książki. Dziewczynce to się chyba też niespodobało. ciekawe co też następnym razem kocur wywinie? A swoją drogą, muszemu jakieś imię wymyślić. Jakieś propozycje?

A na koniec siępochwalę. Niedawno miałam urodziny. Dostałam tyle dobrych słów i takie fajoskieprezenty. Moi rodzice sprezentowali mi lampkę o taką:

Jest rewelacyjna ibardzo praktyczna. Jak jadę autobusem wieczorem i kierowca nie zapali światłato wyciągam moją magiczną lampeczkę, załączam klipsa na książkę i już mogęczytać. Lampka jest niewielkich rozmiarów i mieści się do torebki.

Ada też mi zrobiłaprezent. Wzruszyłam się i chyba zacznę zapuszczać włosy. No sami zobaczcie, czynie jest mi dobrze w rudych lokach? A ten przystojniak obok to...no na pewno goznacie :).

Uff... No to sobiepopisałam. Jeśli ktoś jest zainteresowany, to przypominam, że Ada ma swojegobloga (tu z boku po lewej stronie go u mnie znajdziecie), tam umieszcza swojeprace. Jest tam podany jej adres mailowy, więc jak chcecie zindywidualizowaćswoje blogi- to piszcie do niej.

A ja uciekam spać.Jutro się zacznie kolejny ciężki tydzień i jak sobie pomyślę o zebraniu, którebędę prowadzić, to mi słabo. Będzie hardcore. Trzymajcie kciuki.

The Muppets Show

2012-01-26T18:35:00.000+01:00

Jak ja czekałam naten film! Pamiętacie Muppety? No kto by nie pamiętał? Lalki stworzone przezJima Hensona zdobyły serca milionów ludzi na świecie. A wszystko zaczęło się w1976 roku, kiedy to w amerykańskich domach na ekranach telewizorów pojawiła sięgadająca, niezwykle sympatyczna żaba zwana Kermitem, tudzież- Kermisiem,zapowiadająca nowe show. Czas więc na muzykę, czas na wielkie widowisko, w którymaż roi się od świń, miśków, żab, kur oraz różnych dziwacznych stworów.

A oto i nasi artyści:

Kermit i Miss Piggy

Zwierzak i Dr Teeth and The Electric Mayhem utworze Bohemian Rhapsody

Scooter

Beaker

Foozie

Gonzo

Statler i Waldorf

Rowlf

Swedish Chef i jego przepis na "Fishi"

I cała reszta

A na deser moja ukochana....

I którego Muppeta najbardziej lubicie?

130.rocznica urodzin Virginii Woolf

2012-01-25T08:02:00.001+01:00

„Pod pewnymwzględem Virginia była dzieckiem niezwykłym; bardzo dużo czasu upłynęło, zanimnauczyła się poprawnie mówić - dopiero jak miała trzy lata. Jej siostra iniewątpliwie także rodzice bardzo się martwili. Z wyglądu, podobnie jakVanessa, była bardzo ładnym, pulchnym dzieckiem o okrągłej twarzyczce, zpowiekami i ustami wyciętymi jak u Buddy, głęboko wyrzeźbionymi i cudowniegładkimi. Miała różowe policzki i zielone oczy- tak zapamiętała ją siostra,niecierpliwie bębniąca w stół w pokoju dziecinnym, domagająca się śniadania, októre nauczyła się jeszcze prosić słowami. Słowa, kiedy nadeszły miały się staćna resztę życia jej wybraną bronią. "

Quentin Bell,Virginia Woolf. Biografia.

5. rocznica śmierci Ryszarda Kapuścińskiego

2012-01-23T07:58:00.003+01:00

Do tego, żeby uprawiać dziennikarstwo, przedewszystkim trzeba być dobrym człowiekiem. Źli ludzie nie mogą być dobrymidziennikarzami. Jedynie dobry usiłuje zrozumieć innych, ich intencje, ichwiarę, ich zainteresowania, ich trudności, ich tragedie.

Ryszard Kapuściński 1932 - 2007

Mario Vargas Llosa "Listy do młodego pisarza"

2012-01-22T10:26:00.001+01:00

Autor: Mario VargasLlosa

Tytuł: Listy domłodego pisarza

Przekład: MartaSzafrańska-Brandt

Wydawnictwo : Znak

Rok wydania: 2012

„Nie jest to podręcznik sztukiliterackiej- tej prawdziwi pisarze uczą się sami. Jest to esej mówiący o tym,jak rodzą się i powstają powieści, oparty na moich własnych doświadczeniach,które nie muszą być identyczne z doświadczeniami innych prozaików, ani nawetich przypominać (...) Jest to zatem książka bardzo osobista i, w pewnym sensie,coś na kształt autobiografii"

(MVL Listy do młodego pisarza)

„Listydo młodego pisarza" to książka nietypowa, można ją nazwaćautobiograficzną, jak czyni to sam autor we wstępie, ale można równieżpotraktować ją jako swoisty podręcznik do creativewriting. Llosa w dwunastu listach do młodego adepta sztuki powieściowejodsłania tajniki warsztatu- swojego warsztatu, każdy bowiem pisarz ma inneliterackie doświadczenia.

Autor „Marzenia Celta" rozpoczyna swe wykłady od kwestiipredyspozycji do pisarskiego zawodu : „Ten kto piękne i zaborcze powołanie przyjął za swoje,nie pisze, aby żyć, lecz żyje aby pisać", jeśli więc nie czujesz potrzeby, by wszystko, co się wokół ciebiedzieje przekształcać w materię literacką- nie możesz być dobrym pisarzem. Bo pisanie to zawód i tak jak w przypadkuksięży, nauczycieli, lekarzy, czy też innych fachów, tutaj również musisz czućpowołanie. A czymże jest to powołanie i jak je odkryć? O tym przeczytasz wliście pierwszym.

Jak już sięokreślisz, możesz przejść drogi czytelniku do kolejnych epistoł, z których dowieszsię m. in. o konstrukcji powieściowego czasu i przestrzeni, o tym ilunarratorów można wcisnąć w powieść i jaki przyjąć punkt badania rzeczywistościliterackiej, czym jest realistyczny świat przedstawiony, a czym fantastyczny.Kilka słów poświęconych jest sposobom na znalezienie odpowiedniego tematu, alewiększość epistoł dotyczy zagadnienia formy powieściowej.

Llosa w listach domłodego przyjaciela odziera z romantyczności sztukę pisania. Owszem, geniusz,natchnienie to nieodłączne cechy, które powinien posiadać każdy literat, aleoprócz tych mistycznych predyspozycji, skryba musi wykazywać się dyscypliną,musi być po trosze rzemieślnikiem, który rzeźbi wytrwale w materii słowa,stwarzając tym samym nowy twór.

„Listydo młodego pisarza" to książka specyficzna przeznaczona dla wszystkich,którzy kochają fikcję, którzy chcą zaglądnąć do literackiej kuchni, by poznaćtajniki wyrafinowanych powieściowych smaczków. Llosa zdaje się przy tym byćniezrównanym maestro, serwuje nam przepisy opierając się nie tylko na swoichdoświadczeniach, ale przywołując również nazwiska Flauberta, Hemingwaya,Cortazara i wielu innych znanych mistrzów słowa pisanego. Przy tym owe wykładynie niosą ze sobą maniery naukowej, nie są obciążone tym ciężkim uniwersyteckimstylem, który potrafi zniechęcić nawet najbardziej zagorzałych entuzjastów.Nie. Llosa w niezwykle obrazowy i przystępny sposób tłumaczy przyszłemuliteratowi zawiłe pojęcia z dziedziny powieściowej poetyki. Pełno w tychlistach kunsztownych metafor, zaskakujących porównań (np. takich, w którychnoblista zestawia ze sobą pisanie powieści do odwróconego striptizu), a do tegoprzyznać trzeba, że forma epistolarna znakomicie została wykorzystana dopoprowadzenia jasnej i przejrzystej argumentacji. Mamy tu zatem teksty kunsztowniezbudowane zgodnie z zasadami retoryki- na początku nadawca informuje we wstępieo jakim zagadnieniu tym razem będzie mowa, następnie powoli rozwija temat,wprowadzając definicje, które są okraszone przykładami wziętymi z historiiliteratury, by na końcu podsumować swoje wywody. Dlatego ci, którzy sięobawiają, że nic nie zrozumieją z owych swoistych wykładów, mogą śmiało sięgaćpo „Listydo młodego pisarza", bowiem nie jest to książka tylko dla młodychliteratów czy też polonistów, jest to dopełnienie eseistycznej twórczości MarioVargasa Llosy i każdy entuzjasta jego twórczości znajdzie w „Listach" kilka smakowitych kąsków.

Książka MarioVargasa Llosy „Listydo młodego pisarza" ukaże się 26.01.2012 roku. Za egzemplarz recenzyjnydziękuję Wydawnictwu Znak.

Alessandro D'Avenia "Biała jak mleko, czerwona jak krew"

2012-01-20T18:59:00.000+01:00

Autor: Alessandro D'Avenia

Tytuł: Biała jak mleko, czerwona jak krew

Przekład: Alina Pawłowska

Wydawnictwo: Znak litera nova

Rok wydania: 2011

„Prawdziwe marzenia buduje się na trudnościach iprzeszkodach.

W przeciwnym razie trudno je zmienić wrealne projekty; na zawsze pozostaną marzeniami"

( cytat z książki)

Leo jest typowym szesnastolatkiem. Ma przyjaciela Niko, z którym gra wdrużynie futbolowej, przyjaciółkę Silvię, której może się ze wszystkiegozwierzyć, rodziców, których kocha, jamnika Terminatora- najdziwniejszego psa naświecie. Leo nie lubi szkoły, ma swoje pasje, gra na gitarze, nosi długie włosyi słucha Linkin Park. Każdy nauczyciel to dla niego wróg. Dopóki nie poznaje Naiwniaka- pana odfilozofii i historii. To właśnie młody belfer sprawia, że Leo zaczyna sięzastanawiać nad własnymi marzeniami.

Jest też Beatrice. Rudowłosa piękność. To jest marzenie Leo. I wszystkobyłoby pięknie, gdyby pewnego dnia się nie okazało, że wybranka serca naszegonastolatka ma białaczkę.

Alessandro D' Avenia porusza w swej powieści odwieczny motyw erosa itanatosa przekładając go na współczesne realia. „Biała jak mleko, czerwona jak krew" to książkaprzeznaczona dla młodego czytelnika, który przeżywa pierwsze miłosneuniesienia. Ale, ale, nie jest to jakieś ckliwe romansidło dla pensjonarek.Włoski pisarz stawia swego bohatera przed tragiczną sytuacją, poddaje jegoświatopogląd kompletnemu przenicowaniu. Czytelnik obserwuje jak Leo znieopierzonego buntownika staje się dojrzałym mężczyzną.

„Biała jak mleko, czerwona jak krew" to bajkaprzypominająca "Alchemika" Paulo Coelho. To historia o tym, żemarzenia jednak się spełniają trzeba tylko zadawać odpowiednie pytania, bydotrzeć do ich istoty. Nie zawsze bowiem to, co wydaje się być naszym marzeniemjest nim w rzeczywistości.

Nie sposób również uniknąć skojarzeń z „Oskarem i Panią Różą" Érica -Emmanuela Schmitta.Białaczka, śmierć, pogodzenie się ze swoim losem, rozmowy z Bogiem, gaśnięciemłodego życia. Wzruszająca to historia, choć bohater czasamidenerwuje swoja naiwnością, swym idealizowaniem Beatrice, której tak naprawdęprzecież nie zna, poznaje ją dopiero, gdy zaczyna odwiedzać dziewczynę podczasostatniego stadium choroby. Nie zauważa natomiast tego, co ma pod nosem. Cóż,młody jest, może trzeba mu to wybaczyć.

Leo to wiarygodnie skonstruowana postać, ale mi sięnajbardziej podobał Naiwniak. To taki typ nauczyciela z powołania. Jak JohnKeating ze „Stowarzyszenia Umarłych Poetów".Trzydziestoletni belfer staje się autorytetem i przewodnikiem duchowym naszegobohatera. Jest nieco tajemniczy, ale jednego nie potrafi ukryć- swojej wielkiejpasji jaką jest czytanie i...smakowanie życia.

„Biała jak mleko, czerwona jak krew" zostałaobwołana przez czytelników współczesną „Love Story", stała się bestsellerem. W rzeczysamej- książka to wciągająca, momentami wzruszająca, niekiedy dowcipna- ot,taka historia z życia nie wzięta- bajka jakich wiele.

6. rocznica śmierci Księdza Piszącego Wiersze

2012-01-18T07:53:00.001+01:00

1 czerwca 1915- 18 stycznia 2006

Powrót

Odejść odświata - zanurzyć się w Bogu
a potem znowu być tutaj z powrotem
aby powiedzieć - Już widzę odwrotnie
to co nieważne takie ważne teraz
jak jedno pióro wilgi zgubione w Afryce
jak kasztan co spada i puka do grobu
chłopcu, co chrząszcza odnalazł martwego
co miał na krótko dwa wąsy zuchwałe
szepnąć-Patrz dojrzał do dalszej podróży
Świętą Agatę budzi na dobranoc
Wszystko umiera co jest nieśmiertelne
ludzie rośliny zwierzęta skazane
deszcz błazen co zlał się na zegar słoneczny
smutna wierność na zawsze ale nie na co dzień
Odejść od świata - zanurzyć się w Bogu
I znowu potem powrócić na ziemię
uścisnąć małpę i ostre kamienie
żółwie bo idą najwolniej do ślubu
Wszystko co przyszło z Niewidzialnej Ręki
widzieć kobietę co biega po dworcu
czeka na tego który nie przyjechał
płacze i nie wie że tak się stać miało
bo miłość starsza od nas i większa niż szczęście
Bocian na gnieździe otwartym obraca się w słońcu
by stale swym cieniem pisklęta zasłonić
mądrość też starsza od nas - więc czemu się boisz
Kto wrócił stamtąd - nie pyta dlaczego

ks. Jan Twardowski

Łukasz Modelski "Dziewczyny wojenne"

2012-01-15T09:34:00.000+01:00

Autor: Łukasz Modelski

Tytuł: Dziewczyny wojenne. Prawdziwe historie.

Wydawnictwo: Znak

Rok wydania: 2011

Wojna byłazawsze sprawą mężczyzn, to oni byli bohaterami pierwszego planu, kobietynatomiast stały gdzieś z boku jako te, które pielęgnowały swych chłopców,gotowały im posiłki, leczyły, były takimi „szarymi eminencjami". Okazuje się , że wiele z nich ma swojehistorie, ma swoje zasługi, ma swoją konspiracyjną przeszłość, o której zaczynająmówić. Powstają zatem książki wspomnieniowe, powieści, reportaże. Wojnawidziana oczami kobiet, wojna, której bohaterkami są kobiety - to im ŁukaszModelski oddaje głos w swej książce.

„Dziewczynywojenne" to jedenaście autentycznych historii Dziewczyn, które z dnia na dzień musiałypożegnać się z normalnym życiem, by stawić czoła wojennej rzeczywistości. Bohaterkiw momencie wybuchu wojny stały na progu dorosłości, najmłodsza z nich miaławtedy 14 lat. Ich historie są podobne- studia na tajnych uniwersytetach,działalność w konspiracji, kursy sanitarne, nauka obsługi broni, aresztowania,zsyłki, prześladowania, strata najbliższych. Były łączniczkami, przenosiły grypsy, rozkazy, były fałszywymi agentkamiUB, donosiły na wroga, pracowały również dla egzekutywy - wykonywały wyroki naszpiclach, niektóre specjalizowały się w minach, inne z kolei brały udział wakcji „żywychtorped". Nie tylko fakty wżyciorysach są spoiwem tych historii, ale również heroiczna wręcz odwaga, patriotyzmi niepohamowana chęć robienia czegoś ważnego: „ Myślałam o tym,że jestem w konspiracji, że gestapo prędzej czy później mnie znajdzie, że wtedynikt nie będzie się mógł mamą zająć. Poprosiłam lekarzy, żeby nie ratowalimamy. Wtedy właściwie skazałam ją na śmierć. Jako szesnastolatka przestałam byćdzieckiem" - zwierza się MagdaRusinek, która próbowała uratować spalonego sześcioletniego Adasia.

Najbardziej wzruszyła mnie historia Alicji Wnorowskiej, która zostałaskazana na karę śmierci za szpiegostwo dla Polskiego Rządu w Londynie. Alicjapracowała dla UB, a gdy odkryto kim jest naprawdę była w pierwszym miesiącuciąży. Ojcem był Józef Zapałowski, który objął kierownictwo w biurze UB, w którympracowała Ala. Chłopak zakochał się w niej na zabój i gdy dowiedział się, żebędzie ojcem prawie zwariował ze szczęścia. Przez znajomość z Alą zostałrównież aresztowany i osadzony w tym samym więzieniu. Dziewczyna nie zostałajednak ukarana, wyroku nie wypełniono. Urodziła w wiezieniu syna i cudem udałojej się go oddać rodzinie. Chłopak był w tragicznym stanie. Umierał, ale udałosię go uratować.

Takich cudów w opowieściach Dziewczyn jest wiele. Wiele jest sytuacji,w których musiały się wykazać stalowymi nerwami. Ale to co ujmuje w tychhistoriach, to fakt, że bohaterki mimo wojennych okrucieństw, mimoprześladowań, nie straciły wiary w drugiego człowieka, próbowały w tejprzewróconej do góry nogami rzeczywistości znaleźć enklawy normalności, starałysię wieść, na tyle na ile było to możliwe, normalne życie- zakochiwały sie,wychodziły za mąż, kończyły studia, podejmowały pracę.

Historie Dziewczyn zostały opowiedziane przez nie same. Modelski oddałswym bohaterkom głos, a sam wycofał się w cień. A mógłby jednak czasami cośskomentować, coś wyjaśnić (choć pojawiają sie krótkie odautorskie fragmenty,gdy to autor dopowiada coś do historii swojej bohaterki). W książce pojawia się wiele skrótóworganizacji, które nie są wyjaśnione, a to utrudnia lekturę. Zabrakło mi w tejpublikacji pracy redaktorskiej polegającej przede wszystkim na zakreśleniuhistorycznego kontekstu. Wiem, że każdy Polak w szkole uczył się o II wojnie, otym jakie stosunki były między Polakami, Niemcami, Sowietami, ale z czasem terelacje się rozmywają, zapomina się o pewnych faktach, więc przy tego typupublikacji powinny się znaleźć jakieś przypisy o charakterze historycznym. To by znacznieułatwiło lekturę. Poza tym autorowi nie udało się zindywidualizować swychbohaterek, przez co przedstawione w książce losy zlewają się w jedną całość. Aszkoda, bo temat ciekawy, jednak pomysłu na niego zabrakło.

TOP 10- Ulubione cytaty z literatury

2012-01-13T19:21:00.000+01:00

No przyznajcie się, zaznaczacie w książkach ulubione fragmenty, apóźniej je przepisujecie. I na pewno macie swoje notesiki z cytatami,ulubionymi aforyzmami, złotymi, srebrnymi czy tez fiołkowymi myślami. Ale jaktu z tego morza wynotowanych zdań wyłuskać tylko 10? Oj, Klaudyna postawiłaprzed nami trudne zadanie, zapraszając nas do kolejnego rankingu. A oto moje"notatki z literatury", są wśród nich cytaty, które mnie ubawiły, sąmądrości życiowe

1. (...) nagle przez uchylonedrzwi wkroczył pies. Był to okaz najdroższej i najnudniejszej rasy, sinawy iprawie bez sierści, zwierzę tak zdegustowane własną wysiloną rasowością, że jużzupełnie nie nadające się na psa.

Wisława Szymborska Lektury nadobowiązkowe

2. Trzeba go omijać szerokimłukiem, jak pierdnięcie skunksa.

Emma Mc Laughlin, Nicola Kraus Niania w Nowym Jorku

3. Słowa mogą być jak promienieRoentgena, jeśli używać ich właściwie, przenikną wszystko.

Aldous Huxley Nowy wspaniały świat

4. Książki to także świat i toświat, który człowiek sobie wybiera, a nie na który przychodzi.

Wiesław Myśliwski Traktat o łuskaniu fasoli

5. Kto wcześnie się z łóżkazbiera, ten wcześnie umiera.

Terry Pratchett Blask fantastyczny

6. (...) człowiek może umrzećtylko raz. A potem jak umrze trochę wcześniej, to tylko troszkę dłużej jestumarły.

Mariusz Szczygieł Gottland

7. Ekce, który nie chce.

Mariusz Sieniewicz Czwarte niebo

8. W trakcie tych wysiłków klęli,nie używali jednak zwykłej obiegowej monety wyzwisk, tylko miotali długimi,starannie opracowanymi, a przy tym komunikatywnymi przekleństwami, któreobejmowały całą naszą drogę życiową, zapuszczały się w daleką przyszłość i ogarniaływszystkich krewnych, przyjaciół, znajomych, pokrywały każdą rzecz mającą jakiśzwiązek z nami- słowem, były to wymysły soczystych treści.

Jerome K. Jerome Trzech panów w łódce nie licząc psa

9. Jest bowiem kilka odmianciszy: najlepsza jest ta, która zapada z wyboru człowieka, a nie przeciw niemu.

Dorota Terakowska Tam, gdzie spadają anioły

A na koniec cytat, który jest mottem mojego bloga:

10. Wzięłam na język pierwsze zdanie, a potemdrugie i poczęłam sprawdzać jak smakują.

Virginia Woolf Dzienniki

Dorzucicie coś od siebie?

Wujcio

2012-01-11T20:19:00.000+01:00

Niebo, czyściec, piekło to stany, któreznajdują się poza granicami czasu i przestrzeni. Na pewno nie są to konkretnemiejsca we wszechświecie.

Niebo jest stanem, w którym człowiekżyje z Bogiem, w którym zostaje całkowicie ogarnięty chwałą bożą. Jegowszechogarniającą miłością.

To ciekawe, że człowiek nie ginie pośmierci, nie podlega unicestwieniu, nie zostaje przez nic wchłonięty, ale nadalżyje. Dzięki temu niebo stanowi dopełnienie człowieczeństwa. Ukazuje wielkąwartość człowieka.

Z jednej strony wobec Boga jesteśmyniczym, a z drugiej - nagle okazuje się, że jesteśmy dla Niego ważni także pośmierci, po prostu na zawsze.

ks. Jan Twardowski

Dzisiaj pożegnaliśmy w rodzinie Wujcia. Miał 99 lat, 12.03.2012 rokuobchodziłby swoje setne urodziny. Ale odszedł. Spokojnie.

Lubiłam przyjeżdżać do Wujcia i Wujenki, choć nie za często u nichbywałam. Ale patrzenie na nich...wiecie, Wujcio i Wujenka byli małżeństwem 77lat. Wyobrażacie to sobie? Taki kawał czasu z jedną osobą. A oni jeszcze ciąglebyli w sobie zakochani.

Wujcio był zasłużonym człowiekiem, walczył w szeregach Wojska Polskiego,a po wojnie został prezesem Związku Inwalidów Wojennych. Dwadzieścia trzy latapełnił tę funkcję, do tego był też w Związku Kombatantów. Dziś na pogrzebieprzedstawiciel okręgu ze Związku Kombatantów wygłosił przepiękną mowę,opowiedział życiorys Wujcia i złożył mu cześć.

Nie potrafiłam podejść do trumny i się pożegnać z Wujciem, chciałam zapamiętaćGo takiego, jaki był na swoich 99-tych urodzinach, siedział sobie cichutko obokWujenki, trzymali się za ręce.

Wiem, że Jemu już jest Tam dobrze, że już nie cierpi i na pewnoznajdzie sobie jakieś zajęcie, bo przecież Wujcio to społecznik, człowiek czynu,na miejscu nie usiedzi. Pewnie będzie się troszczył o całą naszą rodzinę i niejednąłaskę u Boga dla nas wyprosi.

Śpij spokojnie Wujciu.

Szymon Hołownia, Marcin Prokop "Bóg, kasa i rock'n'roll"

2012-01-09T20:22:00.001+01:00

Autorzy: Szymon Hołownia, Marcin Prokop

Tytuł: Bóg, kasa i rock’n’roll

Wydawnictwo: Znak

Rok wydania: 2011.

Od jakiegoś czasu na rynku księgarskim jest widoczna tendencja dowydawania książek przez ludzi mediów. Niedawno Znak wypuścił na scenę literackąrozmowy Wojciecha Mana i Krzysztofa Materny, teraz z kolei przyszła pora nainny rozpoznawalny telewizyjny duet. Oto bowiem Szymon Hołownia i Marcin Prokopzdecydowali się pokazać szerokiej publiczności od nieco innej strony. Zamiast wygłupiaćsię przed kamerami, Panowie zasiedli w miękkich fotelach i zaczęli dyskutować. Adyskusje owe dotykają spraw fundamentalnych, więc warto byłoby je zarejestrowaći wydać ku pożytkowi przyszłych pokoleń, co też właśnie uczyniono. O czym zatem rozmawiają nasi prezenterzy?

„Bóg, kasa i rock’n’roll” to zapis siedmiu rozmów, w których Panowiepróbują przedstawić swoje poglądy na temat Boga, Kościoła, pieniędzy, zjawiskpopkulturowych, życia zakonnego i modlitwy. Książka jest zaproszeniem dodialogu, jest spotkaniem dwumetrowego profanumz miłośnikiem sacrum, jednak niktnikogo nie chce tu przekonywać do swoich racji i przeciągać interlokutora nadrugą stronę, bo jak zastrzega w jednym z rozdziałów Szymon Hołownia: „ Nigdy nie jest dobrym pomysłem siadanie do rozmowy z przekonaniem,że koniecznie musimy osiągnąć dogmatyczny kompromis. Więcej luzu. My jesteśmytu, oni są tam. Możemy się szanować, ale nie musimy się pozbawiać czegośprzystępując do dialogu. To do niczego nie prowadzi.”

Od razu wyjaśnijmy sobie jedną rzecz- nie jest to dzieło wybitne, alenie taka jest jego funkcja, „Bóg, kasa i rock’n’roll” ma być przede wszystkimużyteczna, ale nie jest to również podręcznik do obsługi świata duchowego iświeckiego.

W dyskusji, którą Panowie prowadzą, Hołownia jest tym od sprawchrześcijańskich, natomiast Prokop prezentuje agnostyczny sceptycyzm. Pytania,które prezenter zadaje autorowi „Monopolu na zabawienie” są kwestiamidotyczącymi każdego z nas- dlaczego akurat mamy wybierać chrześcijaństwo, skorotyle w nim sprzeczności i niekonsekwencji. Kościół nie „nadanża” zawspółczesnością, nie potrafi nawiązać dialogu, jest archaiczny, a jegonauczanie wpada w komunikacyjną pustkę. A co z odwiecznym pytaniem o zło, boskoro Bóg jest Miłością i jest wszechmogący, to jak mógł dopuścić do masakry wRuandzie? A co z Jezusem, który umarł na krzyżu, ale zmartwychwstał? Zstąpił naziemię i stał się człowiekiem, więc może Elvis, który też był człowiekiem,również żyje? Jak zrozumieć łaskę powołania i świadome oddanie się w „niewolę”do zakonu? Czy zakon to nie jest czasami inna forma więzienia? Czy mnich,wkładając habit nie jest kimś w rodzaju Batmana, który wraz z przebraniemzyskuje nową tożsamość? A wolna wola to nie pic na wodę? Bo jaka to wolna wola,skoro Bóg i tak wie co postanowimy, co zrobimy, więc tak naprawdę wszystko tojest ściema. Hołownia stara się rozwiać wątpliwości swojego przyjaciela, wspinasię na wyżyny metaforyki i porównań, cytuje Pismo, ale opiera się też w dużejmierze na własnym doświadczeniu. Czasami się wymądrza, ale nigdy nie narzucaswoich prawd, nie jawi się jako autorytet, choć jego wiedza jest ogromna,podobnie jak zdrowy dystans do katolicyzmu i jego polskiej wersji.

Prokop z kolei stara się wyjaśnić swemu interlokutorowi mechanizmyrządzące współczesnym zepsutym światem. Świetnie rozbraja na czynniki pierwszefenomen idola we współczesnej kulturze, wyjaśnia swojemu chrześcijańskiemu koledzeskąd się bierze u ludzi zamiłowanie do gotówki, stara się wytłumaczyć dlaczegowspółczesny człowiek odchodzi od Kościoła i szuka szczęścia w popkulturze.Prokop przeprowadza rewelacyjną interpretację marketingowych przykazań,wykazując, że są one zaczerpnięte z teologii: „Pierwszym przykazaniem byłoby: ‘Łam zasady’. Według mojej oceny Jezus nie był miękką łapką, jakchciałyby go widzieć starsze panie w ciepłych beretach, tylko radykalnymwywrotowcem. Bardziej Che Guevarą niż Ivanem Komarenko.Podważył zastane reguły i zaoferował nowe. Współczesna cywilizacja oparta na kulcie jednostki, napochwale indywidualizmu, w naturalny sposób ceni bunt. Łamanie barier,kwestionowanie porządku traktowane jest jako generator postępu. Zatem buntującsię objawiamy w człowieku ‘boskącząstkę’- tak przynajmniej próbują nam wmówić marketingowcy”. Konkluzjajest prosta- Kościół katolicki ma dozaoferowania atrakcyjne treści, ale nie potrafi ich sprzedać, a wystarczyłobywykorzystać do swoich celów dostępne mu współczesne narzędzia.

„Bóg, kasa, rock’n’roll” to zderzenie dwóch światopoglądów, dwóchosobowości, to rozmowa dwóch zwykłych facetów o kilku niezwykłych sprawach.Miejscami dialog przekształca się w monolog jednego z bohaterów, czasamiporuszane kwestie są zbyt przegadane, niekiedy denerwuje nadużywanie porównań(ja rozumiem, że takie porównania mają dać lepszy rzeczy ogląd, ale są pewnegranice wytrzymałości, w pewnym momencie zaczynamy się gubić w gąszczu obrazów),ale trzeba przyznać, że rozmowy toczone są na poziomie i z dowcipem. Poza tymprzy stoliku dyskusyjnym jest przewidziane miejsce również dla nas, Panowiebowiem zapraszają do otwarcia się nadialog, proponują „wypłynąć na głębię”, by przemyśleć jakie fundamenty budująnaszą tożsamość. Takiego zaproszenia nie wypada odrzucić tym bardziej, że jestono zapowiedzią kilku niezwykle inspirujących refleksji.

Edward Gorey "Osobliwy gość i inne utwory"

2012-01-07T11:43:00.000+01:00

Autor: Edward Gorey

Tytuł: Osobliwy gość i inne utwory

Przekład: Michał Rusinek

Wydawnictwo: Znak emotikon

Rok wydania: 2011

Jak to trafnie zauważyła Klaudyna u siebie na blogu - okładka jestważnym elementem książki. Często jest tak, że nie znamy autora, ale sięgamy polekturę, bo zachęciło nas zdjęcie z okładki. Gdy zobaczyłam zatem osobliwestworzonko na różowym tle, moja ciekawość się uaktywniła, wyobraźnia zaczęłapracować, a intuicja podpowiadała, że to może być interesująca publikacja. Tymbardziej, że nazwisko autora brzmiało nieco z angielska, a ja angielski humoruwielbiam. A jak jeszcze zobaczyłam, że całość opracował Michał Rusinek,sekretarz Wisławy Szymborskiej, którego limeryki uwielbiam...no cóż - nie byłosię nad czym zastanawiać.

I jakież było moje zdziwienie, gdyprzeczytałam w rewelacyjnym wstępie Michała Rusinka, że Edward Gorey wcale niebył Anglikiem tylko Amerykaninem, choć Wielka Brytania była jego miłością.Goreya nie znałam wcześniej, ale człowiek, który kolekcjonował znaki drogowe,fragmenty mumii, wiktoriańskie cegły i dachówki, pluszowe misie, czaszki i inneosobliwe rupiecie musiał mieć oryginalne poczucie humoru. Był nie tylkoświetnym ilustratorem, ale również znakomitym pisarzem, który w swoich utworachserwował czytelnikom sporą dawkę purnonsenu i makabreski. Jego rysunki kojarząmi się ze stylistyką Tima Burtona, którego uwielbiam.

„Osobliwy gość i inne utwory" Edwarda Goreya tokrótki przegląd twórczości tego artysty: „ Spośród ponad stu książek tego twórcy wybraliśmy wsumie osiem, z których pięć ma właśnie formę alfabetów, każda w nieco innymsensie. Oprócz nich zamieszczamy trzy utwory reprezentatywne dla różnych formprzez niego uprawianych: epicką Porzuconąskarpetkę, bodaj najsłynniejszego Osobliwegogościa i wzruszające Ptaszysko, które odczytano na pogrzebie Edwarda Goreyaw 2000 roku" - informuje nas we wstępie Michał Rusinek.

Najbardziej makabrycznym utworem w całym zbiorku jest „ Cmentarzyk", który w alfabetyczej kolejnościprzedstawia dzieci oraz sposoby w jaki odeszły z tego świata. Wygląda to mniejwięcej tak:

Trąci grozą, niektórzy nawetpytali Goreya dlaczego tak nie lubi dzieci, jego odpowiedź brzmiała, że poprostu nie zna żadnego.

Ciekawym komiksem (chyba można tak nazwać te osobliwe szkice) jest „Zupełne zoo. Alfabet". Dowiadujemy się z niego oistnieniu takich zwierząt jak ampulec, co ma małe stopy, dubiś, który sięchowa, bo nie chce być na widoku, limpflig, który „ogromne matrudności, by życia nie przespać w całości". Gorey postawił przed Rusinkiem nie lada wyzwanie, boprzetłumaczenie takich lingwistycznych perełek wymagało zapewne niezwykłejinwencji. Pan Michał spisał się jednak na medal, jego tłumaczenia zachowały ducha oryginału. Mamnadzieję, że ta pierwsza publikacjautworów amerykańskiego rysownika nie będzie ostatnią. Ja się rozsmakowałam wtym czarnym humorze, wiktoriańskich historyjkach i Wam również gorąco polecamodrobinę makabreski.

TOP 10 - Książki do przeczytania w 2012 roku

2012-01-06T10:07:00.000+01:00

Pierwszy noworoczny top 10 u Klaudyny.Tym razem zadanie nie było łatwe, bo jak tu wybrać TYLKO 10 książek, którechcemy przeczytać w 2012 roku? Ale wyzwanie podjęłam i tak oto prezentuje sięmoja lista. Są na niej pozycje, które już pojawiły się na rynku księgarskim,ale są też zapowiedzi, na które czekam z zapartym tchem.

1. MironBiałoszewski Tajny dziennik.

Tak jakczekałam na biografię księdza Twardowskiego, tak nie mogę się doczekać dziennikówMistrza Mirona. Uwielbiam go odkąd przeczytałam "Pamiętnik z PowstaniaWarszawskiego", a "Mironczarnia" to jeden z moich ukochanychwierszy. Lubię lingwistyczne zabawy, a Białoszewski jest w nich nie do pobicia.Jestem bardzo ciekawa jakim był człowiekiem, jestem bardzo ciekawa, cozapisywał w swych tajnych notatkach z rzeczywistości. Już usiedzieć nie mogę, apremiera dopiero w lutym.

2. PattiSmith, Just kids.

O tejpublikacji dowiedziałam się z Magazynu Książki. Zaintrygowała mnie. Tylkodlaczego musze czekać aż do października?

3. AndrzejFranaszek, Miłosz. Biografia.

DobryGwiazdorek przyniósł mi tę książkę pod choinkę. Stoi na półce i czeka na swojąkolej. Nie przepadam za twórczością Miłosza, ale myślę, że osobowością był nietuzinkową.A podobno Franaszek odwalił kawał dobrej roboty, wszakże dziesięć lat zbieraniamateriałów musi w efekcie dać rzetelny obraz Noblisty.

4. JoannaBator, Ciemno, prawie noc.

"Ciemno, prawie noc" opowiadao reporterce Alicji Tabor, która wraca do Wałbrzycha, gdzie spędziładzieciństwo, i osiada w pustym poniemieckim domu. I dowiaduje się, że w mieścieznikają dzieci, a dorośli zachowują się dziwnie..."

- zapowiada się ciekawie, a wiem, że Joanna Bator zapewni mi rozrywkę zprawdziwie epickim rozmachem.

5. MarioVargas Llosa, Listy do młodego pisarza.

Premierajuż w styczniu. Każdy, kto czasami zagląda do mojego kącika wie, że Llosa todla mnie absolutny Mistrz. Chcę mieć na półce wszystkie jego książki i powolipowiększam swoją biblioteczkę. Nowa książka to niejako uzupełnienieautobiografii Jak ryba w wodzie.Noblista ujawnia tajniki swojego warsztatu.

6. MarioVargas Llosa, Rozmowa w"Katedrze"

Wstydprzyznać, że ja, taka miłośniczka prozy Llosy nie przeczytałam jegonajważniejszej książki. Ale nadrobię, nadrobię.

7. DanutaWałęsa, Marzenia i tajemnice.

Biografiata zbiera same dobre recenzje. Nie miałam zamiaru jej czytać, ale tyle wokółniej szumu, że stwierdziłam, iż jednak poświęcę jej trochę swojego czasu.

8. SławomirMrożek, Stanisław Lem, Listy.

No dobra,przyznam się - jestem wścibska, lubię zaglądać w czyjeś życiorysy, lubiępoznawać nowe postaci. Za twórczością Lema nie przepadam, Mrożka lubię, aczytałam fragmenty korespondencji tych wybitnych postaci i doszłam do wniosku-chcę to mieć!

9. Jean Hatzfeld, Sezonmaczet.

10. Jean Hatzfeld, Strategiaantylop.

Obieksiążki dotyczą ludobójstwa w Rwandzie- tematu, który mnie interesuje odkądprzeczytałam wstrząsający reportaż Wojciecha Tochmana "Dzisiaj narysujemyśmierć". Sezon maczet ukaże sięw styczniu. Są to rozmowy z mordercami Tutsi. Do tej pory czytałam relacjeofiar. Boję się tych książek, ale z drugiej strony coś mnie do nich przyciąga.

Rok 2012 Rokiem Janusza Korczaka

2012-01-03T21:31:00.000+01:00

„Jestem nie po to, aby mnie kochali i podziwiali, ale po to, abym ja działał ikochał. – Nie obowiązkiem otoczenia pomagać mnie, ale ja mam obowiązektroszczenia się o świat, o człowieka”.

Janusz Korczak

Rok 2012 został ustanowiony Rokiem Janusza Korczaka. W tym roku przypadajądwie ważne rocznice związane ze Starym Doktorem- 70. rocznica śmierci pedagogaoraz 100. rocznica założenia przed doktora Domu Sierot przy ulicy Krochmalnej wWarszawie. Wiele informacji o wydarzeniach związanych z Rokiem Janusza Korczakaznajdziecie na stronie Przystanek Korczak.

Czy był to poniedziałek, 22. 07. 1878 roku, piękna pogoda, słońceuśmiechało się do ludzi z góry i ogrzewało roześmiane buzie spacerowiczów, naniebie nie widać było żadnej chmurki? A może był to wtorek, 22.07.1879 roku,pogoda jak pod psem, deszcz lał się z nieba jak z cebra, a ludzie uciekali dodomów, by nie przemoknąć do suchej nitki? UNESCO uznaje datę"słoneczną" jako dzień, w którym pojawił się na świecie HenrykGoldszmit znany jako Janusz Korczak.

Pochodził z zasymilowanej żydowskiejrodziny, jego ojciec bardzo dbał o polonizację swoich dzieci, by potem w przyszłościbyło im łatwiej. Jednak, gdy Korczak miał 12 lat, ojciec zwariował i na młodegochłopaka spadł obowiązek utrzymania rodziny. Zaczął więc udzielać korepetycji,imał sie różnych zajęć. Przełomowym momentem w jego życiu była śmierć babci. Towtedy skończył się dla niego czas dzieciństwa, do którego miał wrócić postudiach medycznych, gdy w 1912 roku założył Dom Sierot.

Dzieciaki go uwielbiały, on je kochał ponad życie. Swoim sierotomstworzył namiastkę normalnego życia, był z nimi do samego końca, gdy w 1942roku wsiadł ze swoimi podopiecznymi dopociągu do Treblinki.

Altruista, działacz społeczny, pediatra, radiowiec, literat, człowiek,który poza dziećmi nie widział świata, ale z drugiej strony był osobą zamkniętąw sobie, introwertyczną i nieco chimeryczną, ale również samotną. Nie potrafiłwejść w głębsze relacje z innymi ludźmi, uciekał do swojego świata marzeń, tomu dawało siłę.

Korczaka poznałam dzięki lekturze z podstawówki. Wszyscy przecieżczytaliśmy "Króla Maciusia Pierwszego". Później o Starym Doktorzezapomniałam, dopóki nie zobaczyłam filmu Andrzeja Wajdy z rewelacyjną roląWojciecha Pszoniaka. Ostatnia scena do tej pory zamienia mnie w fontannętryskającą łzami. A w minionym 2011 roku mój obraz Janusza Korczaka nabrałkolorów dzięki rewelacyjnej biografii autorstwa Joanny Olczak-Ronikier.

"Nie ma dzieci – są ludzie; ale oinnej skali pojęć, innym zasobie doświadczenia, innych popędach, innej grzeuczuć. Pamiętaj, że my ich nie znamy" - mawiał Stary Doktor. W 2012 roku będziemy mieli okazję poznać jelepiej, bo Rok Korczakowski będzie również rokiem, w którym powinniśmy siępochylić nad prawami tych najmniejszych.

Podsumowanie 2011

2012-01-02T18:46:00.000+01:00

Nigdy nie robiłam podsumowań na koniec roku i postanowień na początkuroku. Takie przemyślenia nad minionymi miesiącami zawsze czynię w dniu moichurodzin, bo uważam, że to właśnie tego dnia zaczynam „nowy rok" swojego życia. Ale co innego prywatnepodsumowanie, a co innego czytelnicze, więc zdecydowałam się, że jednak cośtutaj skrobnę. Nie lubię robić statystyk dlatego będzie krótko.

W tym roku przeczytałam sześćdziesiąt książek, choć nie o wszystkichpisałam na blogu. Nie mam też porównania czy jest to dużo, czy też mało wstosunku do 2010 roku, ponieważ dopiero w 2011 roku zaczęłam zapisywać tytuły,które czytam. Myślę jednak, że jest to dobry wynik przy trybie życia jakiprowadzę.

W 2011 roku wyszły dwie rewelacyjne biografie:

"Korczak" Joanny Olczak- Ronikier

"Ksiądz paradoks. Biografia Jana Twardowskiego" Magdaleny Grzebałkowskiej.

Wydawnictwo Znak wydało również autobiografię mojego ukochanego pisarzaMario Vargasa Llosy "Jak ryba w wodzie".

Zeszłorocznym odkryciem czytelniczym był dla mnie J.T. Bengtsson zeswoim "Submarino" oraz Mariella Mehr z "Oskarżoną".

Pokochałam również Jarosława Stawireja za jego "Masakrę profana"- dawno nie śmiałam się tak podczas czytania i już niecierpliwieczekam na kolejne historie.

Dużo miejsca w czytelniczej biblioteczce zajmuje u mnie literaturafaktu, ale o tym pisałam już wcześniej TUTAJ.

Najważniejszym wydarzeniem było dla mnie spotkanie z Mario Vargasem Llosą w Warszawie.